Weinig geblogd de laatste tijd. Mijn hoofd staat er niet echt naar. En dat terwijl er toch echt wel genoeg te vertellen valt. Over mijn trip naar Sziget 2011 bijvoorbeeld. Maar dat moet nog even wachten. U kunt in de tussentijd uiteraard wel de foto's bekijken. Niet alleen van het festival maar ook van onze onze uitstapjes naar de Dierentuin van Boedapest en naar een kuurbad.

Wat ik de laatste tijd ook veel doe is lezen. En toevallig heb ik afgelopen week twee boeken uitgelezen waar ik erg enthousiast over was. De eerste was A Game of Thrones, deel 1 van de lijvige fantasyreeks A Song of Ice and Fire van George R.R. Martin. Aanleiding was de meer dan uitstekende TV-serie die daarvan gemaakt is en die eerder dit jaar in de VS uitgezonden werd.
Ik hou niet van fantasy (ja, wel van Tolkien. Maar verschil moet er zijn) en zeker niet van die ellenlange reeksen die de planken in menige boekhandel doen doorbuigen. Maar zoals gezegd, de serie Game of Thrones was echt heel goed. En dus wilde ik het weleens proberen.
Welnu, dat viel helemaal niet tegen. De boeken van Martin wijken op het eerste gezicht niet van af van die van zijn collega's en de schaduw van Tolkien hangt overal wel héél zwaar over. Maar dat is bijna onvermijdelijk bij dit soort high fantasy en ook helemaal geen schande.
Waar Martin enigszins in afwijkt is zijn relatief expliciete beschrijving van seks en geweld (met name van dat eerste moest Tolkien natuurlijk niks hebben!). En ook zijn moreel ambigue karakters vallen sterk op. Het maakt A Game of Thrones nét iets scherper dan veel andere fantasy.

Waar Martin dan weer minder goed in is, is de geloofwaardigheid van zijn fictieve wereld. Waar Tolkien veel tijd stak in het uitwerken van kaarten en nomenclatuur krijg ik soms de indruk dat Martin maar wat aanrommelt. Als iets maar middeleeuws klinkt is het al snel goed. Klein voorbeeld uit velen: er komt een karakter in voor met de naam Marillion. Misschien is het een (niet al te subtiele) verwijzing naar de band, maar verder lijkt er weinig achter die naam te steken. Vergelijk dat met de ellenlange (en overigens doodsaaie) stambomen die Tolkien zijn karakters meegaf. In dit licht doet ook het semi-medievistische taalgebruik van veel van Martin's personages ("he broke his fast") nogal potsierlijk aan. Maar toch, ik was aangenaam verrast door dit boek en vloog in een paar dagen door de 800 pagina's heen. En ik sta te popelen om de vervolgen te gaan lezen. De serie wordt gelukkig ook vervolgd. komend voorjaar start seizoen twee.

Ook erg geslaagd was het eerste boek dat ik las van Jasper Fforde. Tot een jaar geleden had ik nog nooit van deze schrijver en zijn Thursday Next-serie gehoord. Maar afgelopen dagen heb ik deel vier, Something Rotten, uit deze reeks gelezen, en ik was verkocht.
het is lastig om de stijl van Fforde hier recht te doen. Zijn hoofdpersoon, Thursday Next, is een 'literair detective' die zowel in de 'echte' wereld kan opereren als in boeken. In de wereld van Fforde kunnen fictieve personages van boek tot boek springen en hebben ook de mogelijkheid om het plot van hun eigen boek te veranderen. Om te zorgen dat dit niet tot problemen leidt (bijvoorbeeld omdat Hamlet ineens besluit zijn tekst te verlaten, waardoor het stuk Hamlet onherkenbaar zou veranderen) zijn er dus literaire detectives die de fictieve personages in het gareel moeten houden.

Met deze beschrijving raak ik nog maar het topje van de ijsberg van de boeken van Fforde. Maar hij gaat verder. De 'echte' wereld in deze boeken is namelijk een alternatieve werkelijkheid waarin Wales zich van Engeland heeft afgescheiden, waarin de Krimoorlog 156 jaar geduurd heeft, waarin genetische manipulatie door iedereen thuis kan worden uitgevoerd (en waarin Dodo's hele normale huisdieren zijn) en waarin tijdreizen mogelijk is. Dit klinkt allemaal absurdistisch en daarmee is de stijl van Fforde ook wel aardig samengevat. Hij bestrijkt een bizar niemandsland ergens tussen Monty Python, Lewis Carroll, Douglas Adams en Alan Moore's League of Extraordinary Gentlemen in. Zijn stijl hangt aan elkaar van metatextuele verwijzingen (de hoofdpersonen zijn zich er geregeld bewust van dat ze in een boek leven), gevatte woordspelingen (karakters met namen als Millon de Floss en Jack Schytte) en allerhande taalspelletjes. Bovendien worden de boeken gekenmerkt door van die typische ecxentriciteiten waar Britse (of in dit geval Welshe) schrijvers een patent op lijken te hebben. Zo hebben de boeken van Fforde nooit een hoofdstuk dertien en zijn ze voorzien van intrigerende illustraties.

Fforde's kracht is meteen zijn zwakte: af en toe had ik de neiging om naar adem te happen. Zóveel plotelementen, woordgrappen en metatekstuele dubbele bodems stapelt hij op elkaar. Maar tegelijk blijf je lezen en kun je veel aangename tijd kwijt zijn met het uitpluizen van de talloze verwijzingen. Ik hoop snel de andere boeken over Thursday Next te lezen. En Fforde heeft ook een tweede reeks geschreven, waarin de hoofdpersonen allemaal figuren zijn uit kinderrijmpjes. Aanrader!

Om een kleine indruk te krijgen van de stijl van de boeken: hier een kort verhaaltje dat Fforde schreef voor de kerstbijlage van The Guardian.

Het is alweer ruim een week geleden, maar op zaterdag 2 juli ben ik voor de derde keer naar Fortarock in Nijmegen geweest. Het zat eigenlijk niet in de planning. De lineup was leuk maar tussen al het andere festivalgeweld (Hellfest, Sziget) werd het toch een beetje veel allemaal. Maar met dank aan mijn vader konden we uiteindelijk toch richting Park Brakkenstein trekken. En dat was ook wel weer leuk. We hebben tot nu toe alle edities meegemaakt en inmiddels begint Fortarock dus al een jaarlijkse traditie te worden.

Organisatorisch bleek alles gelijk aan vorig jaar. Bijna tot in de details. De podia stonden op dezelfde plek, de bars en eetgelegenheden ook en zelfs de merchandise had z'n vaste stek terug. De (nogal tegenvallende) metal markt was wel verplaatst, en sponsor Monster Energy bleek een eigen, nogal wanstaltige stand te hebben gekregen. Maar verder was alles min of meer bij het oude gebleven. Er waren zelfs wat pluspuntjes te noteren, zoals de afwezigheid van de stuitend vervelende presentator van vorige keren.

Helaas niet veranderd bleek het matige geluid. Op het hoofdpodium buiten was het alleszins acceptabel, maar in de tent viel het allemaal nogal tegen en moesten we het vooral zonder lage tonen doen. Dit is een probleem dat Fortarock maar blijft achtervolgen (zie ook mijn verslag van de eerste editie) en het kan de organisatie maar gedeeltelijk aangerekend worden. De gemeente Nijmegen legt allerlei beperkingen op en het resultaat is helaas hoorbaar. Verschillende optredens gingen hierdoor enigszins de mist in, wat toch jammer was

Er was gelukkig nog wel wat positiefs te melden. De prijzen van het voedsel, die vorige keren nog op de grens van afpersing balanceerden, waren deze keer gelukkig wat meer marktconform. En meer in het algemeen verliep de organisatie soepel en ontspannen. Een kort overzicht van de bandjes die ik gezien heb.

We waren ruim op tijd aanwezig, maar hebben tijdens de aftrap van Kvelertak in het zonnetje gezeten en ik heb daar dus weinig van meegekregen. Tijdens dat optreden viel echter al wel op dat de tent die het tweede podium herbergde eigenlijk veel te klein was. De opstelling was ook een beetje raar, met het podium in de breedte van de tent. Ook later op de dag viel op dat een flink deel van het publiek simpelweg buiten de tent moest gaan staan.

Maar van Kvelertak dus weinig gezien. Wel van het daaropvolgende Valient Thorr. Op Hellfest kregen we van deze sympathieke Amerikanen alleen wat flarden mee, en dat was jammer want eerdere optredens (toevallig ook in Nijmegen) smaakten naar meer. Het viel niks tegen, zo vroeg in de middag. Niet in de laatste plaats door de uitzonderlijk energieke zanger, die er geen been in zag om tussen het publiek door te rennen, daarbij geenszins gehinderd door zijn lange baard of stevige buik. Prima optreden

Helaas was het bij God Dethroned niet zo'n feest. Het black/death gezelschap houdt er binnenkort mee op en is bezig met een reeks afscheidsoptredens. Dat bleek echter geen reden om er flink tegenaan te gaan, en het resultaat was een ongeinspireerd zooitje. Ik had gehoopt op een spectaculairder afscheid

Spektakel is ook niet wat je verwacht bij Agnostic Front. Niet meer tenminste. Want de houdbaarheidsdatum van de hardcoreveteranen lijkt inmiddels wel verstreken. Dat gezegd hebbende viel het gebodene me nog niet eens zo tegen. Maar ik ben niet zo'n fan van deze muziek en heb het dus ook gelaten over me heen laten komen. Opvallend was dat de band groot op de posters en festivalshirts stond, maar desondanks genoegen moest nemen met een plekje vroeg op de dag.

Hetzelfde gold helaas ook voor het Franse vlaggenschip Gojira. In eigen land is de band mateloos populair, zo bleek op Hellfest (waar ze nota bene niet eens speelden). Ook op Fortarock wisten ze aardig wat mensen de tent in te lokken. Maar de technische, sterk aan Textures en Devin Townsend verwante metal kwam helaas niet helemaal uit de verf. Met name het geluid zat niet mee. Desondanks was dit toch wel het hoogtepunt van de dag. En dat terwijl ik maar een paar nummers uit de set kende.

Hierna was het wel even mooi geweest en hebben we de metalcore van Parkway Drive, de melodieuze death metal van Dark Tranquility en de verkleedpartijen van Ghost gelaten voor wat het was. Die laatste band werd achteraf door velen als het hoogtepunt van de dag genoemd. Ik kan daar niet over oordelen, maar opvallend is dat bij doorvragen mensen vooral onder de indruk lijken van de theatrale presentatie en niet zozeer van de muziek. Maar ik heb er niks van gehoord en kan er dus verder weinig over zeggen.

Over het hierna aantredende Triptykon kan ik wel wat zeggen. Wat een ongeinspireerde, slaapverwekkende vertoning was dat. Het is mij een groot raadsel waar de reputatie van dit trio op gebaseerd is want de voortmeanderende doom/death/black metal raakte kant noch wal en werd (ook hier) ontsierd door matig geluid. Het zal wel het verleden van frontman Tom Warrior zijn dat deze band aan z'n fans helpt. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat iemand door deze vertoning enthousiast raakte. Triptykon lijkt de hype van het jaar te zijn. Ben benieuwd of we er ooit nog wat van gaan horen

Van Channel Zero hebben we natuurlijk al wel vaker gehoord. De Belgen zijn ergens in de jaren negentig opgeheven en een paar jaar terug weer bij elkaar gekomen. De muziek is niet veranderd en nogal gedateerd. Na een paar nummers zijn we dan ook afgetaaid.

We waren daardoor mooi op tijd voor Paradise Lost maar dat bleek een beetje vergeefse moeite. De ooit zo indrukwekkende en innovatieve metal is in de loop van twee decennia vervallen tot een Depeche Mode-achtige muzak die niet zozeer slecht is als wel buitengewoon saai. En hoewel er wat oudere nummers gespeeld werden (waaronder, verrassend, 'Pity the Sadness') kon dat de zaak niet echt redden. Sympathieke band, slap optreden.

Nog veel sympathieker is natuurlijk Sacred Reich. Na de reunie op Wacken in 2007 is de band iedere zomer blijven touren. Dat is niet altijd een goed idee, maar de band heeft er overduidelijk veel lol in en aangezien dit voor mij enorm jeugdsentiment is keek ik toch reikhalzend naar dit optreden uit

Sacred Reich mocht een vol uur vullen en het was te merken dat men naast de vele klassiekers uit het repertoire ook een aantal mindere nummers moest spelen om die tijd vol te krijgen. En daarbij valt op dat er, afgezien van het fors toegenomen gewicht van zanger-bassist Phil, eigenlijk weinig veranderd is ten opzichte van twintig jaar geleden (toen ik bij een optreden van de band in Paradiso bijna mijn rug brak). En daarin schuilt tegelijk de kracht en de zwakte van Sacred Reich. Het is een ongegeneerd sentimentele ervaring om klassiekers als 'The American Way', 'One Nation', Crimes against Humanity', 'Who's to Blame' en 'Surf Nicaragua' weer eens te horen. Maar tegelijk blijkt de band zo stevig verankerd in haar eigen hoogtijdagen dat pijnlijk duidelijk wordt dat het nooit meer wordt zoals het was.

Desalniettemin was dit toch wel een van mijn hoogtepunten van de dag. Daarvoor is de muziek van Sacred Reich me toch wel dierbaar.

Met Immortal, dat hierna aantrad, heb ik dan weer wat minder. Niet dat ik het slecht of vervelend vind. Maar het doet me gewoon niet zoveel. Dat de band geplaagd werd door tergend slecht geluid, zeker in het begin, hielp niet om de sfeer erin te krijgen. De enorme rookwolken en het vuurwerk deden dat wel. Toch zijn we voortijdig weggegaan om Arch Enemy niet te missen. Misschien maar goed, want Immortal bleek haar optreden te eindigen met een vuurwerkknal die, naar ik later hoorde, diverse mensen een gehoorbeschadiging opleverde.

Naar Arch Enemy was ik wel benieuwd en ik werd niet teleurgesteld. Grootste bezwaar aan de band, zowel live als op CD, is eigenlijk dat het allemaal nét te perfect en te herkenbaar is. Dit bleek vandaag echter niet zo'n groot probleem. Mijn favoriete nummer 'Ravenous' werd gespeeld en frontvrouw Angela voldeed aan alle verwachtingen. Een prima afsluiter dus.

Al met al dus een geslaagd festival. Het leek minder druk dan vorige keer. Ik ben dan ook benieuwd waar het heen gaat met Fortarock. Er lijkt inmiddels in Nederland wel weer ruimte voor een (niet té grootschalig) meerdaags festival en ik zou het niet verkeerd vinden als Fortarock die richting eens gaat verkennen. Nou is dat op de huidige locatie waarschijnlijk niet mogelijk. Maar met de in een paar jaar opgebouwde goodwill zou de organisatie dit misschien van de grond kunnen krijgen. Anderzijds: als ze volgend jaar dezelfde aanpak kiezen zou ik dat ook prima vinden. En afhankelijk van de programmering (die wat mij betreft wel wat avontuurlijker mag) zal ik er dan waarschijnlijk ook wel weer bij zijn. Maar dat zien we dan wel weer.

Labels: Fortarock 2011

Dag vier van Hellfest, daar had ik het nog niet over gehad. Het bleef deze laatste dag grotendeels droog maar wel bewolkt. Voor de sfeer maakte het echter weinig uit. Rond hald twaalf stelden we ons op voor Main Stage 2 voor de viking metal van Turisas. Er bleken echter wat technische problemen te zijn waardoor de band op zich liet wachten. Dat voorspelde niet veel goeds, aangezien al eerder duidelijk was geworden dat de organisatie zich erg strak aan het tijdschema hield en bands niet absoluut niet uit mochten lopen. Dat hebben wij en Turisas geweten. De band kwam uiteindelijk, speelde een alleszins verdienstelijke set (waarbij de technische geluidsproblemen helaas nog niet allemaal opgelost bleken) en moest na een karige vier (!) nummers alweer bedanken. Twee van die nummers waren gelukkig 'Holmgard and Beyond' en 'Battle Metal', maar toch was het jammer dat er niet meer in het vat zat.

Het stelde ons wel in staat om op nét op tijd de tent in te lopen waar het Eindhovense Last Days of Humanity haar goregrind liet klinken. We hadden echter beter buiten kunnen blijven want de optreden was echt abominabel.
Nou verkeerden wij ook in de veronderstelling dat de band opgeheven was. En we herkenden ook niemand van de leden die het podium bevolkten. Dat op zich was niet zo erg, maar de band kampte (ook al) voortdurend met technische problemen en bleek geen enkel contact met het publiek te maken. Tijdstip en plaats waren ook al niet ideaal voor deze muziek, en het gevolg was een beroerd optreden dat ik het liefst zo snel mogelijk wil vergeten. Ik heb ze wel eens beter gezien. Meerdere keren zelfs. Het grootste raadsel is achteraf misschien wel, waarom het Franse publiek ondanks de povere kwaliteit van het gebodene toch nog behoorlijk enthousiast was. Misschien waren ze nog niet helemaal wakker?

Wél wakker was iedereen het daaropvolgende Atheist. Ik had deze pioniers van de technische death metal nog nooit live gezien en was blij dit gemis goed te kunnen maken. Ik moet bekennen dat ik alweer een aantal jaren geen CD van de band meer in de speler gehad heb. Maar de oude deuntjes zaten er nog goed in en maakten dit een zonder meer geslaagd optreden (setlist).

Hetzelfde kan gezegd worden over de Grieken van Firewind. Hun power metal is naar mijn smaak soms nét iets lichtvoetig, maar live is dat niet zo'n bezwaar. Even meende ik ook, dat ze een onherkenbare cover speelden van Bowie's 'Time', maar dit bleek bij nader inzien niet het geval (zie de setlist). Desondanks een prima optreden. Gitarist Gus G. zouden we later die dag nog terugzien in de band van Ozzy.

Naar Orphaned Land was ik wel benieuwd. Ik ken deze Palestijns-Israelische (!) band vooral uit de prima documentaire Global Metal. Live bleken ze helaas het muzikale equivalent van D66: Door en door sympathiek en aan elkaar hangend van goede bedoelingen. Maar nergens sneed het echt veel hout. Hun enthousiaste Libanese buikdanseres veranderde daar weinig aan. In het najaar komen ze in Arnhem, dan krijgen ze een tweede kans.

Omdat de ongein van Duff McKagen niet aan mij besteed was heb ik even over de markt gestruind en een Godflesh T-shirt gekocht. Ruim op tijd stonden we echter weer voor Main Stage 2 voor de band waar ik na Bolt Thrower en Monster Magnet het meest naar uitkeek: Pain of Salvation. De progressieve metal van de Zweden kwam op het grote podium niet helemaal uit de verf, maar toch werd dit een van de hoogtepunten van Hellfest. De setlist vormde een dwarsdoorsnede van het oeuvre van de band en ik kende niet alle nummers, wat bij complexe muziek als deze soms onhandig is. Maar toch had ik graag gehad dat de set wat langer duurde dan de schamele drie kwartier die er nu voor uitgetrokken waren. Zo goed als vorig jaar in Uden was het niet. Maar toch. Het hoogtepunt van vandaag en een van de betere optredens van Hellfest.

Labels: Hellfest, Muziek

De camping van Hellfest bleek niet alleen bescheiden van omvang, het bleek er s'nachts ook redelijk rustig. Doordat het festivalterrein op een steenworp afstand lag en er bovendien onder de naam 'Metal Corner' een soort campingfestivalletje was met plaatselijk talent en DJ's, was er tot halverwege de nacht veel muziek. Maar daarna werd het redelijk rustig en konden we het stellen zonder 'SLAYERRRR!' brullende zatlappen (de Slayerkreet bleek in Frankrijk trouwens sowieso onbekend).

Eén van de dingen die het festival zo geslaagd maakte was de nabijheid van een enorme supermarkt. Op een kwartiertje lopen van de camping lag zo'n typisch Franse megamarkt met veertig kassa's en praktisch alles wat je nodig hebt, inclusief verse stokbroden en een duizelingwekkende hoeveelheid bier en gedestilleerd. s'morgens gingen we steevast eerst deze kant op om voor een ontbijt te zorgen en we waren niet de enige, getuige de enorme massa mensen die met ons meewandelde. Het was hilarisch om te zien hoe de supermarkt overstroomd werd door zwartgeklede metalfans, geamuseerd gadegeslagen door winkelende locals. En anders dan op Graspop of Wacken konden we iedere ochtend ontbijten met vers brood en beleg (op de camping bleek men ook rond te lopen met verse broodjes in de aanbieding. We hebben er geen gebruik van gemaakt maar het was een sympatiek initiatief).

Het weer werd na die verregende eerste dag gelukkig een stuk beter, al bleef de kans van een stortbui voortdurend in de lucht hangen. Het was echter droog toen wij ons op zaterdag voor mainstage 1 opstelden voor het optreden van Angel Witch. Deze wat ondergewaardeerde loot aan de Engelse metalstam van de jaren tachtig is natuurlijk vooral bekend door het gelijknamige nummer, maar bleek tijdens deze set nog meer moois in de aanbieding te hebben. Allemaal afkomstig van hun eerste, titelloze LP uit 1980, want veel meer heeft de band daarna niet gepresteerd. De lol werd er echter niet minder om en hun optreden bleek een prima start van de dag. En het zou allemaal nog beter worden. Bijvoorbeeld met het direct hierna aantredende Mekong Delta. De technische thrash van deze Duitsers kwam op het grote podium en op het vroege tijdstip niet helemaal tot haar recht maar bleef tot de laatste seconde boeien. Of bijna. Want we gingen iets eerder weg om niets te hoeven missen van Hollands Glorie Hail of Bullets. Ik heb nog nooit een slecht optreden gezien van deze landgenoten, en vandaag waren ze opnieuw op dreef. De rollende death metal (die sterk verwant is aan Bolt Thrower) is nergens echt verrassend maar wordt zó goed en enthousiast gebracht dat tot een van de mini-hoogtepunten van de dag uitgroeide. Dat zowel 'General Winter' als 'Berlin' gespeeld werden hielp daar ook aan mee. En verder viel vooral op dat zanger Martin van Drunen steeds meer gaat lijken op Maarten van Rossem met een pruik op.

Na Hail of Bullets was ik wel even toe aan een rustmoment. Het eigenlijk hierna geplande The Haunted bleek niet te kunnen spelen. Hun concert was verplaatst naar de camping (om 1 uur s'nachts!). We hoorden dit toevallig toen het door een stotterende Fransman vanaf het podium werd omgeroepen en toen bleek hoe gebrekkig de organisatie de communicatie had geregeld. De meeste festivals hebben lichtkranten voor dit soort toch niet onbelangrijke mededelingen. Hellfest niet. Je moest zelf maar ontdekken dat The Haunted nu vervangen werd door een anoniem Belgisch bandje dat eigenlijk voor de camping gepland stond. Een klein minpuntje voor Hellfest.

Gelukkig ging het festival gewoon door. Het liep alweer bijna tegen de avond en op mainstage 1 kreeg ik een onverwacht erg leuk optreden van UFO mee. Ik heb niet zoveel met deze Engelse proto-hardrock maar het bleek allemaal prima te pruimen (gedeeltelijke setlist). De bandleden vormden een mix van oud en nieuw en eigenlijk de enige wanklank werd gevormd door enkele ongelukkige opmerkingen van zanger Phil Mogg over de oorlog. Iets wat de Duitsers in het publiek duidelijk niet konden waarderen. Maar los daarvan: prima optreden!

Helaas lag dat allemaal anders bij Thin Lizzy. Nou is vrijwel ieder lid van die band die er toe deed inmiddels overleden, dus wat op het podium verscheen was min of meer een verkapte coverband. Het kwam allemaal uiterst vermoeid en mechanisch over, en halverwege hebben we het dan ook voor gezien gehouden. We hadden beter naar Skyforger kunnen gaan.

Met Apocalyptica live heb ik geen goede ervaringen. Ik vind de muziek wel aardig, maar de ene keer dat ik ze in levenden lijve aanschouwde vond ik het theatraal, bombastisch en gekunsteld. Ik keek dus niet reikhalzend naar hun optreden uit.

Het bleek gelukkig deels mee te vallen. De Finnen gingen harder tekeer dan ik gedacht had en met een setlist die gemaakt leek om de handjes op elkaar te krijgen wisten ze er toch nog wat leuks van te maken. Het bleek allemaal iets kitscherigs houden, maar ik had erger verwacht.

Inmiddels waren we behoorlijk kapot en begon ook het weer tegen te zitten. We hebben bij de tent dus even zitten bijkomen en misten daardoor Sodom. Maar we waren bijtijds weer terug voor hun collega's van Kreator. Ik vond de sfeer bij dit optreden wat opgefokt. Misschien kwam het gewoon doordat ik moe was. Maar helemaal optimaal was het wat mij betreft niet. Aan de band lag het niet, want die waren als vanouds solide (setlist).

Na Kreator was het tijd voor de band waar ik verreweg het meest naar uitgekeken had: Bolt Thrower. Deze Britse death metalveteranen treden niet zo vaak meer op, en zeker niet op festivals. En dat is jammer want zowel op CD als live behoort dit tot het fijnste dat ik ken. Mijn verwachtingen waren zelfs zo hooggespannen dat ik een beetje bang was dat het juist daardoor tegen zou vallen.

Ik bleek me nergens zorgen over te hebben hoeven maken. Vanaf het moment dat de band inzette met het waanzinnige 'The IVth Crusade' was al duidelijk dat het wel goed zou komen. Van vermoeidheidsverschijnselen die bij een band van deze leeftijd makkelijk op de loer liggen bleek geen sprake en tijdens de véél te korte set kwam de ene na de andere klassieker langs. Wat mij betreft was dit misschien wel hét hoogtepunt van Hellfest.

Daarna was de koek ook wel op. Het was inmiddels alweer na twaalven en hoewel er nog meer moois geprogrammeerd stond hebben we de tent opgezocht. Er was tenslotte nog een volle dag te gaan. Daarover meer in mijn volgende post.

Labels: Hellfest, Muziek

De enige echte tegenvaller van Hellfest was eigenlijk het weer. Dat was zo wisselvallig dat het bijna aan het absurde grenste. Op de dag van aankomst brandde de zon onbarmhartig en ben ik dan ook fors verbrand. Op vrijdag, de eerste dag van het festival, was de wind opgestoken en werd het terrein geregeld gegeseld door korte maar heftige stortbuien. Dit zou zich alle dagen voortzetten, al werd het later gelukkig wel wat droger. Soms kon er echter ineens, terwijl de zon volop scheen, toch ineens een extreem korte regenbui vallen. En de wind zorgde ervoor dat het behoorlijk koud was als de zon achter de wolken verdween. Het betekende veel gedoe met extra jassen en regencapes.

Vrijdagmiddag lieten wij de ouwelullenrock van The Cult voor wat het was en vermaakten ons prima bij The Exploited. Wattie en zijn mannen weten maar niet van ophouden. Dat de band nog altijd vrolijk anti-Thatchersongs op het publiek loslaat geeft ongeveer aan hoe relevant het allemaal nog is. Maar ik had de band nog nooit gezien en vond het allemaal wel aardig. Mocht ook wel, want we hebben er een optreden van Karma to Burn voor laten schieten.

Na de solide set van het Poolse Vader was het tijd voor Iggy & the Stooges, die als een van de headliners op de poster stonden maar net zoals de meeste bands maar een uur speeltijd kregen.
Ik wist niet goed wat ik hiervan moest verwachten. Ik ben niet speciaal een fan. Tegelijk was ik bovengemiddeld benieuwd of deze zestigplussers nog enig hout sneden.

Dat bleek nog behoorlijk het geval. De met een idiote motoriek behepte Iggy stormde en raasde over het podium op een manier die menig jong bandje het nakijken gaf. We vroegen ons echter af in hoeverre dit niet een maniertje was. Wás hij echt Iggy Pop of speelde hij het gewoon heel goed? Hoe dan ook, na een te kort uurtje (setlist) was de koek alweer op en moesten wij het verder doen met Morbid Angel, die ik beter vond dan verwacht. Dat de set deels bestond uit klassiekers uit de beginjaren hielp daarbij wel. Helaas moesten we tevens concluderen dat terug-van-weggeweest frontman David Vincent niet bijster goed meer bij stem is.

Het was inmiddels gaan schemeren en we stelden ons op voor het optreden van Rob Zombie. Daar keek ik met bovengemiddelde interesse naar uit. Ik ben niet zo'n fan van Rob maar des te meer van zijn oude bandje White Zombie. Die heb ik helaas nooit aan het werk gezien en ik hoopte dat dit een aardige benadering zou zijn.

Helaas bleek het op een teleurstelling uit te lopen. De op CD al niet bijster enerverende electro-rock bleek op het podium nog lichtvoetiger dan gevreesd. Veel erger was dat Zombie een sterk aan Paul Stanley herinnerende houding over zich had en het publiek voortdurend op irritante wijze tot springen/klappen/zingen trachtte aan te zetten. Dat lukte overigens aardig, maar ik vond er geen klap aan. Halverwege zijn we dan ook maar vertrokken. Dat de setlist nog enkele White Zombie-klassiekers bevatte kon daar niks aan veranderen.

Inmiddels was het ver na twaalven en stond ik bijna letterlijk te tollen op mijn benen van vermoeidheid. Toch had ik nog wat energie bewaard, want om 1 uur s'nachts begon Monster Magnet, en samen met Bolt Thrower en Pain of Salvation was dat de band waar ik het meeste naar uitkeek.

Monster Magnet's CD Dopes to Infinity behoort tot mijn alltime favorieten en na een zeer geslaagd optreden op Graspop in 2009 waren mijn verwachtingen dan ook hooggespannen. En jawel, die verwachtingen werden op grandioze wijze ingelost. Ondanks het late tijdstip en ondanks de beperkte speeltijd van een uur. De setlist bood een aardige doorsnede van de carriere van de band en dit optreden vormde dan ook een waardige afsluiting van de eerste dag Hellfest. Volgende keer meer over de zaterdag en zondag!

Labels: Hellfest

Hellfest dus. Daar heb ik de afgelopen dagen doorgebracht. En dat was in (vrijwel) alle opzichten een geslaagde onderneming! Zoals ik in een eerdere post al aangaf was dat voor het eerst sinds jaren dat we niet naar het Belgische Graspop gingen. Kwestie van een weinig verrassende programmering aldaar. Hellfest bood een prima alternatief, al was het wel even puzzelen om er te komen. Uiteindelijk zijn we met een bus van het sympathieke Duitse Bock Tours richting de Loire afgezakt, en dat bleek een prima keus.

Hellfest werd dit jaar voor de zesde keer gehouden. Het vindt plaats in Clisson, ongeveer dertig kilometer van Nantes. Het was dus een flinke rit, en hoewel de tocht met een Duitse bus door België op weg naar een Frans festival achteraf meeviel betekende het toch wel enig discomfort. Dat alles was echter al snel vergeten toen we donderdagochtend in de stralende zon rond acht uur in Clisson aankwamen. Daar bleek het festival nog niet begonnen. Sterker nog, de poort was gesloten en overal was men bezig met de laatste voorbereidingen. Het duurde dan ook even voordat we naar binnen konden, maar toen konden we ook een plaats zoeken op een nog vrijwel lege camping. Wat een contrast met de overvolle kampeerterreinen van Graspop! En dat terwijl de Hellfestcamping nou niet bepaald ruim bemeten was. Dit was een voorbode voor iets waar we later nog herhaaldelijk tegenaan zouden lopen, maar nou loop ik op de zaken vooruit.

Het festival begon pas op vrijdag en dat betekende dat we de eerste dag op eigen houtje door moesten komen. We hebben dat gedaan door een tripje te maken naar Clisson zelf. Dit bleek een klein toeristisch dorp te zijn waar zo vroeg in het seizoen nog helemaal niks te doen was en waar men ook bezig was met de voorbereidingen tot opvang van de verwachte headbangers. We waren vrij snel weer uitgekeken, maar het was wel aangenaam om in de stralende zon even rond te lopen. En de middeleeuwse burcht en de fraaie Romaanse kerk vormden een leuk decor.

Labels: Hellfest

Voordat ik de komende dagen mijn indrukken van Hellfest met u ga delen wil ik het eerst even kort over iets anders hebben.

Maanden na mijn laatste tentamen en weken nadat ik mij bij de Universiteit Utrecht had uitgeschreven kon ik vanmiddag eindelijk mijn bul in ontvangst nemen. Jawel! Ik ben nu officieel afgestudeerd in de historiae (zoals de deels in het Latijn gestelde bul het formuleert) en kan mijn diploma met een tevreden gevoel aan de muur spijkeren.

Ik wist natuurlijk al een tijdje dat ik klaar was met mijn studie. En ik ging er dan ook van uit dat het ophalen van mijn bul slechts een formaliteit zou zijn (van een officiele uitreiking had ik af gezien). Dat was het ook, maar toch kwam er een donkere melancholie over me heen toen ik vanmiddag met het diploma in mijn hand over de gracht liep. Het voelde ineens zo finaal. Zo definitief. Het is al zowat twaalf jaar geleden dat ik voor het eerst in de Utrechtse collegebanken plaatsnam. Op een enkel uitstapje naar de Uithof en het University College na heeft mijn hele studie zich daarna eigenlijk binnen een gebied van ongeveer een vierkante kilometer in het centrum van Utrecht afgespeeld. En toen ik vanmiddag langs al die universiteitsgebouwen liep realiseerde ik me ineens dat ik ze voorlopig niet meer van binnen zou zien. Dat ik nooit meer gehaast over een gracht zou lopen om op tijd bij een college te zijn. Dat ik nooit meer dagenlang in de (inmiddels onherkenbaar verbouwde) stoffige en sombere universiteitsbibliotheek zou doorbrengen. Dat ik al die medestudenten en docenten, dat ik die gewoon allemaal niet meer ga zien. Dat klinkt nu een beetje dramatisch en dat is niet de bedoeling. Maar vanmiddag realiseerde ik me ineens dat studeren ruim een decennium lang een enorm belangrijk deel van mijn leven heeft uitgemaakt. Nu ik mijn bul heb kan ik daar trots op zijn en het vormt een bewijs dat ik ook echt wat bereikt heb. Maar tegelijk laat het een leegte achter waar ik niet echt op voorbereid ben.

Het helpt niet dat mijn leven zich ook op andere vlakken momenteel in een nogal drastische overgangsfase bevindt. Het liefst zou ik volgende week weer gewoon colleges gaan volgen. Simpelweg omdat ik het eigenlijk niet wil missen.

Nou koester ik nog wel de ambitie om ooit nog verder te gaan studeren. Maar dat is niet iets dat de komende jaren van de grond gaat komen. Tot die tijd zal ik het dus moeten doen met mijn bul aan de muur. Als iemand nog werk weet voor een enthousiaste historicus (met een voorliefde voor de late bronstijd, cultuur-, en wetenschapsgeschiedenis en de 20e eeuw) dan hou ik mij ten zeerste aanbevolen!

Mijn leven staat de laatste tijd nogal op z'n kop, maar er is gelukkig ook tijd voor leuke dingen. Over exact drie dagen bijvoorbeeld stap ik op de bus naar Frankrijk om voor de eerste keer Hellfest te bezoeken. En het is een understatement te zeggen dat ik daar reikhalzend naar uitkijk.

Ik hoorde vorig jaar eigenlijk pas voor het eerst van dit festival, dat gehouden wordt in Clisson in het Loiredal. Toen was daar namelijk een reünieoptreden van mijn helden van Godflesh, en ik baalde ervan dat ik er niet bij kon zijn. Maar het was simpelweg te ver weg en we hoorden het te laat. Bovendien gaan we al een aantal jaren naar het Belgische Graspop.

Dit jaar bood Graspop echter weinig bijzonders en veel tweederangsbandjes en ouwe lullen die we al tig keer ontlopen waren. Reden om toch eens verder te kijken. En toen kwam Hellfest dus in beeld. Het duurde even voordat het vervoer geregeld was maar dat is tenslotte gelukt. Hellfest heeft voor een deel dezelfde bandjes als Graspop maar voegt daar nog een hele rits aan toe. Check die poster!

(Klik voor een vergroting)

Ik heb zelden, misschien wel nooit, een festival gezien waar zoveel interessants bij elkaar staat. Op het lijstje ab-so-luut-niet-te-missen staan Bolt Thrower, Monster Magnet en Pain of Salvation in elk geval met stip bovenaan. Maar dat is nog maar het topje van een enorme metalen ijsberg. Om maar eens wat te noemen, ook Angel Witch, Turisas, Atheist, Hail of Bullets, Karma to Burn, Krisiun, Rob Zombie, Meshuggah, Iggy Pop, Mekong Delta, Ozzy, Vader, Bad Brains en Atheist zal ik met genoegen tot mij nemen. En dat is nog maar het begin, want ook van Therion, Kreator, Judas Priest (die ik in Augustus nog op Sziget hoop te zien), Morbid Angel, Malevolent Creation en Orphaned Land hoop ik nog wat mee te pikken. Ik hoop dat we aan slapen toe gaan komen want de bandjes beginnen al om half elf te spelen en gaan tot 2 uur s'nachts door.

Waar ik, naast al dit muzikale geweld, vooral ook benieuwd naar ben is hoe het festival verder in elkaar zit. Hoe die Fransen het georganiseerd hebben en of er grote verschillen zijn met Wacken of Graspop. Een rondje langs diverse metalfora leverde veel positieve geluiden op. Ook in dat opzicht zijn mijn verwachtingen dus hooggespannen.

Eigenlijk het enige dat roet in het eten kan gooien is het weer. De verwachtingen zijn niet uitzonderlijk goed maar ook niet heel slecht. Extra kleren meenemen maar. En er het beste van hopen.

Na terugkomst een verslag!

Labels: Hellfest, Muziek

[Facebookvriendjes: Lees deze post op Waiting in Line!]

Ik heb in Estland zo rustig aan gedaan dat ik eigenlijk niet eens de moeite genomen heb om u van mijn belevenissen op de hoogte te brengen. Bloggen moet geen verplichting worden en soms is het ook gewoon wel prettig om niet over van alles na te hoeven denken en het volgens op te moeten schrijven.

Inmiddels ben ik dan ook al lang en breed weer terug in Nederland en zelfs alweer aan het werk gegaan. De laatste dagen in Tallinn ben ik naar Kadriorg geweest, iets buiten het centrum van de stad, waar een aangenaam park niet alleen mooie wandelroutes herbergt, maar ook een door Peter de Grote uit de grond gestampt paleis dat, een unicum, nog in vrijwel authentieke staat verkeert. De meeste van de tsaristische paleizen werden keer op keer aan de heersende mode aangepast, maar door omstandigheden die u zelf maar een keer moet opzoeken is dat in Tallinn nooit gebeurd. Tegenwoordig herbergt het paleis het Estse museum voor buitenlandse kunst en dat bezit een aardige collectie zonder echte uitschieters maar goed genoeg voor een paar uurtjes rondkijken.

Labels: Estland 2011

Ik begin al aardig te wennen aan mijn verblijf in Tallinn. Het is hier bloedmooi weer (ben zelfs een beetje verbrand) en ik heb me inmiddels een ontspannen ritme aangemeten waarin ik me vooral niet teveel inspan.

In het kader hiervan ben ik gisteren bijvoorbeeld naar de dierentuin van Tallinn geweest. Deze vormt weliswaar geen essentiele stop op de internationale dierentuinenronde maar bleek toch een aantal verrassingen in petto te hebben. Los daarvan was het in combinatie met de stralende zon en het aangename briesje (de dierentuin licht hemelsbreed nog geen 150 meter van de zee) een prettige plek om een dagje rond te wandelen.

aan de dierentuin meteen opvalt, is dat ze bij het aanleggen ervan enorm de ruimte genomen hebben. Tussen de verblijven strekken zich weidse grasvelden uit en de verblijven zelf zijn voor een deel ontzettend groot. Voor een ander deel trouwens niet. Het is vrij duidelijk te zien wat net nieuw is in de dierentuin en wat er al lang staat. De oude verblijven zijn letterlijk niet meer van deze tijd, met afzichtelijke hekken en tralies en met verroeste sloten waarachter zich neurotische ijsberen en somber starende aapjes schuilhouden. Maar er wordt duidelijk keihard gewerkt om alles te moderniseren, en de nieuwere gedeelten zien er prachtig uit.

Qua dieren viel me vooral de werkelijk waanzinnig uitgebreide collectie geiten en schaapachtigen op. Op hun site vertelt de dierentuin dat ze de grootste collectie ter wereld hebben en dat geloof ik graag. Vooral de talloze soorten geiten uit centraal-Azië vielen op. Ik heb verder niet zoveel met geiten, maar het was bijzonder om het een keer bij elkaar te zien. En dat werd nog versterkt doordat juist veel van deze geiten in nieuwe (enorme) verblijven gehuisvest waren.

Verder had Tallinn Zoo natuurlijk ook de geijkte succesnummers. Leeuwen, tijgers, beren en (Afrikaanse) olifanten. En grote vogelkolonies, al ben ik daar vrij snel aan voorbij gegaan. En dan was nog opvallend dat het park aan één kant helemaal tegen flats en kantoorgebouwen aanlag, wat voor bizarre contrasten zorgde.

Al met al dus een prima ontspannen dag. En zoveel dierentuinen waar je na je bezoek nog even over zee kan uitkijken zijn er ook weer niet. Facebookvriendjes kunnen al een kleine selectie van foto's bekijken. Als ik weer terug ben volgt er meer op mijn Flickr-pagina.

Labels: Estland 2011

Even een verjaardagsberichtje uit Estland. Het feestgedruis komt hier nog maar langzaam op gang, maar ik ging ook niet deze kant op om luidkeels mijn verjaardag te vieren. De sfeer in het zonovergoten Tallinn (waar het weer echt optimaal is! Niet te warm, niet te koud, precies goed) is echter dusdanig relaxed dat je je er vanzelf beter door gaat voelen. Ik moest er wel om vier uur vanmorgen voor opstaan maar het is de moeite waard. Over mijn vlucht heb ik verder niet zoveel te vertellen, behalve dan dat het toch wel bijzonder is dat zowat het hele toestel vol zat. Wat gaan al die mensen op maandagmorgen in Tallinn doen???

Hier aangekomen bleek Tallinn en uiterst overzichtelijke stad, waarbij (en ook dat is opvallend) de hele bevolking van de Middeleeuwse binnenstad uit toeristen lijkt te bestaan. Niet dat het extreem druk is. Maar de mensen die er zijn zijn steevast toerist. De uitzonderingen zijn makkelijk te herkennen want die zijn doorgaans uitgedost in bespottelijke middeleeuwse kostuums en proberen je een restaurant of souvenirshop in te lokken.

Dit alles klinkt misschien niet heel aantrekkelijk, maar nergens heerst de opgefokte sfeer die toeristenfuiken soms zo kenmerkt. En de combinatie met het weer maakt Tallinn een erg prettige plaats om doelloos rond te hangen. Ik zat erover te denken om misschien nog verder Estland in te gaan. Maar waarschijnlijk ga ik de komende dagen gewoon doorbrengen op terrasjes en in parken, zoals ik vanmiddag ook al gedaan heb. De rust werkt verkwikkend.

Iedereen trouwens bedankt voor alle verjaardagswensen per mail, SMS en Facebook. Het waren er teveel om overal persoonlijk op te reageren. Maar het betekent veel voor me!

Ik zal de komende dagen waarschijnlijk wel vaker van me laten horen. De wifi in het hostel is wat rammelend maar het werkt wel. Wordt dus vervolgd.

Labels: Estland 2011

Nog een paar uurtjes en dan ben ik niet alleen jarig maar stap ik ook nog in het vliegtuig richting Tallinn voor een korte reis naar Estland. Land van Arvo Pärt en van... Tja, verder weet ik eigenlijk niks of niemand te noemen uit Estland. Ik ga er dan ook niet met een vooropgezet plan naartoe. Meer om een beetje rond te wandelen, rustig aan te doen en misschien af en toe een museum in te duiken. Afgelopen maanden is mijn leven op een aantal vlakken nogal in beroering geweest. Dat kon u ook al opmaken uit het geringe aantal posts hier. Ik zal nog wel een keer uit de doeken doen wat er allemaal precies aan de hand is. Wie het persé wil weten moet het mij maar een keer vragen. Maar hoe dan ook hoop ik de komende dagen in alle rust mijn verjaardag te kunnen vieren, een beetje te genieten van de onbegrijpelijke Estse taal en hopelijk van een beetje mooi weer. Ik zal proberen geregeld verslag te doen. En ook kunt u een serie foto's tegemoet zien. Sul on kuulda mind!

Labels: Estland 2011

Gisteren heb ik plaatjes gedraaid tijdens het Koninginnedagfestijn in Willemeen. Er was flink uitgepakt, met een minimetalcorefestival in het café, technodingetjes op het piepkleine pleintje achter het gebouw (zie onderstaande foto) en een metal/alternative programma in de grote zaal. Bij dat laatste verzorgde ik de achtergrondmuziek.

Koninginnedag betekent altijd grote drukte en dat betekende ook dat er meer mensen waren om naar mijn keuze te luisteren dan normaal. Al kozen de meesten er toch voor om de pauzes tussen de bandjes op de stoep en in de zon door te brengen. En gelijk hadden ze, want het kon behoorlijk warm worden in de zaal. Anderzijds misten ze daardoor wel mijn met smaak uitgekozen plaatjes, en dat is dan ook wel weer jammer.

Het was een geslaagd evenement. Iets minder druk dan vorige edities. En de keuze van de bandjes had misschien wat publieksvriendelijker gekund. Maar toen wij rond 23 uur uitgeput aan de bar gingen bijkomen (de zaal was inmiddels overgenomen door de dansmeesters van Achtbahn) konden we niet anders dan tevreden zijn. Volgend jaar weer.

De gedraaide plaatjes. Met name het blokje oldschool death metal tegen het einde was ook voor mijzelf genieten:

Sex Pistols - God save the Queen
Pro-Pain- Make War (not Love)
Arch Enemy - Aces High
Osdorp Posse & Nebrionic - Geen Slaap tot Osdorp
Benediction- Grind Bastard
The Iron Maidens - The Number of the Beast
Motörhead - Overkill
Slayer - Dead Skin Mask
Bolt thrower - The IVth Crusade
Iced Earth - Declaration Day
Suicidal Tendencies - You can't bring me down
Sepultura - Refuse/Resist

[BLAZKOWICZ]

Heaven shall burn - Voice of the Voiceless
Judas Priest - Painkiller
Die Apokalyptischen Reiter - Riders on the Storm
Tanzwut - Götterfunken
Thine- Song of Joy
Jesu - Opiate Sun
Type O Negative - Summer Breeze

[KING LOCUST]

Monster Magnet - Negasonic teenage Warhead
Ahmet & Dweezil Zappa- Baby one more Time
Gojira - To Sirius
Fear Factory - Self Bias Resistor
Agalloch - As Embers Dress the Sky

[TERZIJ DE HORDE]

Ministry - Filth Pig
Strapping young Lad- Far beyond Metal
Turisas - Rasputin
Iron Maiden - Wasted Years
Motörhead - Ace of Spades
Ministry - Radar Love
Metallica - For whom the Bell tolls

[KAPITAN KORSAKOV]

Slayer - Raining Blood
Morbid Angel - Chapel of Ghouls
Bolt Thrower - Cenotaph
Death - Pull the Plug
Carcass - Exhumed to consume
Pestilence -Twisted Truth
Entombed - Left Hand Path
Cannibal Corpse - Hammer Smashed Face (Live)
Saxon -Denim & Leather

[CAEDERE]

Metallica - Creeping Death
Anthrax - Caught in a Mosh*
Laibach - Opus Dei

*)Hoewel het niemand op leek te vallen was hier doorheen onbedoeld ook nog Metallica's Call of Kthulu te horen. Ik was een schuifje vergeten naar
beneden te zetten...

Labels: Muziek, Playlist

Afgelopen zaterdag moest ik onverwacht plaatjes draaien in Willemeen. Dat hoorde ik s'middags pas en hoewel ik me de kans niet liet ontgaan leverde het me toch wel enige hoofdbrekens op. Ik wist namelijk totaal niet wat voor bandjes er gingen komen.

Nou was daar wel een slag naar te slaan. Het betrof namelijk een voorronde voor Kabaal am Gemaal, het uiterst sympathieke alternatieve hoekje op het jaarlijkse Bevrijdingsfestival in Wageningen. En aangezien ik daar al jaren een tevreden bezoeker ben kon ik wel ongeveer vermoeden uit welke hoek de muzikale wind zou waaien.
Nou viel het nog niet mee. Met een studentenfeestenskabandje, jongehondenpunk, dark metal, alternatieve noisepop, slepende metal en zo nog wat dingetjes viel het niet mee om enigszins gebalanceerd achtergrondgeluid te selecteren. Het is uiteindelijk gelukt, al ziet onderstaand lijstje er op papier misschien wat curieus uit. Maar in de praktijk werkte het wonderwel. Op het laatst liet het uitroepen van de winnaars nogal lang op zich wachten en greep ik terug op de collectie 'geheid succes'. En dat werd het gelukkig ook.

Twee dingen vielen me trouwens op deze avond op. Allereerst dat het niveau van vrijwel alle bandjes erg hoog was. Er is veel onbekend talent in de provincie! Ten tweede werd de avond grotendeels gerund door vrijwilligers uit het Kabaal-kamp. En ik heb zelden zulke sympathieke en gemotiveerde vrijwilligers meegemaakt. Hulde! Ik hoop er op 5 mei weer bij te zijn.

De door mij gedraaide plaatjes:

Om – Thebes
Spiritual Beggars – Euphoria
Einstürzende Neubauten – Let’s do it a Dada
Motörhead – Overkill

[BEERMACE]

Strapping young Lad – Far beyond Metal
Laibach – Jesus Christ Superstar
Fear Factory – Self Bias Resistor
Die Apokalyptischen Reiter – Riders on the Storm

[ATLAS]

Ulver - A Memorable Fancy, Plates 17-20
Ministry – Thieves
Pantera – Cowboys from Hell

[FRUIT OF THE ORIGINAL SIN]

Pixies – Debaser
Grinderman – No Pussy Blues
Type O Negative – Summer Breeze
Metallica- For whom the Bell tolls

[NYMERIA]

Arch Enemy – Aces High
New found Glory – Neverending Story
Goldfinger – 99 red Balloons
Catch 22 – American Pie
Good Riddance – Mother Superior

[SKANDAAL]

Ramones – Do You remember rock ‘n Roll radio
Propagandhi – Nation States
Helloween – Hocus Pocus

[AUDIO OUTRAGE]

Jello Biafra & nomeansno – Jesus was a Terrorist
Primus – Tommy the Cat
Anthrax – Got the time
Ahmed & Dweezil Zappa – Baby one more Time

[JOS & DE TOSTI’S]

Tilt – Libel
Dead Kennedys – Stars and Stripes of Corruption
Hi-Standard – California Dreamin’
Jesu – Opiate Sun

[STARVE]

Slayer – Raining Blood
Judas Priest – Breaking the Law
Osdorp Posse & Nebrionic – Geen slaap tot Osdorp
Ozzy Osbourne & Dweezil Zappa – Stayin’ alive
Iron Maiden – The Number of the Beast
Guns ‘n Roses – Paradise City
Turisas – Rasputin
Twisted Sister – We’re not gonna take it
Metallica – Creeping Death
Kiss – I was made for loving You
Ahmed & Dweezil Zappa – Baby one more Time
Agrésion – Pump up the Jam
Ministry – Radar Love
Tom Waits – On the Road

Labels: Playlist

Facebookvriendjes konden al genieten van een eerste selectie uit de foto's die ik in Berlijn gemaakt heb. Inmiddels staat op mijn Flickr-pagina ook de definitieve selectie. Gaat dat zien. En dan kunt u ook meteen de foto's bekijken die ik bij eerdere reizen gemaakt heb.

Labels: Berlijn 2011

Kreeg vandaag het onderstaande mailtje, voorzien van ING-logo's en een serieus uitziende handtekening:

Amsterdam, 09 maart 2011

Betreft: hackers actief op Mijn.ING.nl


Geachte heer/mevrouw,

Afgelopen week is onze server mijn.ING.nl alweer aangevallen door hackers. Wij zijn bezig met ons onderzoek dat onlangs is ingesteld en hopen binnenkort deze hackers te ontmaskeren. Tijdelijk is het noodzakelijk dat alle ING klanten die gebruik maken van mijnING.nl nu momenteel op de onderstaande website inloggen. U kunt inloggen met uw oorspronkelijke inloggegevens. Als u eenmaal met uw bestaande gegevens heeft ingelogd, wordt u gebeld door een medewerker ook ontvangt u binnen 5 werkdagen een brief met daarin de nieuwe Activeringscode per post en een nieuwe beveiligde website per e-mail waar u de Activeringscode in zal moeten voeren. Let op u ontvangt een Activeringscode alleen als u al een keer op de nieuwe website bent
ingelogd.

Wij raden u aan om na het openen van deze e-mail zo snel mogelijk op de nieuwe en tevens beveiligde website in te loggen met uw huidige inloggegevens.

Klik hier! Voor de beveiligd website
(Het kan zijn dat sommige computers het moeilijk hebben met de capaciteit van de website en niet alles meer zichtbaar is)
Het kan zijn dat sommige computers het moeilijk hebben met de capaciteit van de website en dat enkele dingen niet zichtbaar zijn)
Bij voorbaat dank voor het medewerking van dit process.

Let op!! u ontvangt een sms dat uw Tan-functie is geblokkeerd, die kunt u gewoon negeren.

Let op!! vul deze Activeringscode niet op uw Mijn.ING.nl, wij zijn nog steeds bezig om de website volledig te beveiligen tegen active hackers! Vul deze in op de nieuwe
website die u binnen 5 werkdagen per e-mail ontvangt!

Let op! Bewaar deze brief/e-mail bij uw andere bankpapieren. Zo heeft u belangrijke informatie over uw ING bij de hand.

Hoogachtend,

ING
Bank N.V.
Afdeling Fraude & Scam
ING Secure

Dit zijn van die dingen waarover je weleens wat hoort in consumentenprogramma's. Maar ik had het nog nooit zelf meegemaakt. Wat en ongelofelijk amateuristische oplichters zeg! Alleen al met het kromme Nederlands ("Wij zijn bezig met ons onderzoek dat onlangs is ingesteld") verraden ze meteen dat er iets niet in de haak is. Die mededeling over de TAN-code die je kunt negeren is dan wel weer slim. En ook behoorlijk onbeschaamd. Ik merkte dat ik me bij het lezen van dit mailtje licht beledigd voelde. Denken ze nou écht dat ik zo stom ben om hier in te trappen?

Maar goed. Het mailtje toch maar even naar de ING geforward. Niet dat die er iets aan kunnen doen, maar dan heb ik mijn burgerplicht in elk geval niet verzaakt.

Op mijn laatste dag in Berlijn heb ik iets gedaan wat ik al langer van plan was en dat tot een van de hoogtepunten van mijn reisje uitgroeide. Ik heb een tour gemaakt door een bunker uit de 2e wereldoorlog.

Berlijn heeft natuurlijk nogal wat ondergrondse geheimen. Niet alleen in de 2e wereldoorlog, maar met name ook in de daaropvolgende koude oorlog is er een heel netwerk aangelegd van bunkers, gangen, schuilkelders en andere defensieve structuren. Uit WOII is niet eens zo heel veel meer over omdat dit direct na de afloop van de strijd met begrijpelijk enthousiasme ontmanteld is. Maar een paar structuren zijn de dans ontsprongen, en daar kwamen dus tijdens de koude oorlog natuurlijk nog allerlei ondergrondse bouwsels bij.

Sinds 1997 bestaat in Berlijn de non-profitorganisatie Berliner Unterwelten. Hierin zijn vrijwilligers voortdurend en zonder financiele ondersteuning van de overheid bezig met het in kaart brengen, uitgraven, restaureren en toegankelijk maken van deze ondergrondse historische overblijfselen. En door die overblijfselen kun je dan weer rondleidingen krijgen.

Niet bij alle rondleidingen is altijd plaats, en min of meer op goed geluk koos ik voor een tocht door een WOII-bunker (tour 1, op de site). Heel graag had ik de tour langs tunnels onder de Berlijnse muur gedaan, maar dat kwam qua tijd heel slecht uit. Die bewaar ik dus voor volgende keer.

Berliner Unterwelten zit in een pietepeuterig kantoortje in een dode hoek van het metrostation Gesundbrunnen (daags na mijn tour zijn ze naar een iets rianter gebouwtje verhuisd). Dat ze daar zitten heeft een reden. De meeste schuilbunkers uit de oorlog zijn vernietigd of met puin volgestort. Maar één zat midden in dit metrostation en het was niet haalbaar om alles af te breken zonder ook meteen het station onbruikbaar te maken. Indertijd is de bunker dus vol puin gestort, puin dat er door de vrijwilligers van Berliner Unterwelten met veel moeite weer uitgegraven is.

De tour duurde anderhalf uur en gaf een behoorlijk compleet beeld van de structuur, constructie en het doel van de bunker. Hij was bedoeld als schuilplaats bij de herhaaldelijke geallieerde bombardementen op Berlijn. En zelden voelde ik geschiedenis zó dichtbij komen.

Met het strijdverloop tijdens de slag om Berlijn was ik behoorlijk bekend. Maar het was toch een hele openbaring om het van zo dichtbij en zo beklemmend te ervaren. Het enthousiasme van onze gids hielp daar ook bij. In voor Duitse begrippen vlekkeloos Engels wist ze talloze feitjes en details te geven die de sombere betonnen ruimtes (om er maar eens een cliché tegenaan te gooien) helemaal tot leven brachten. Het is dat ik na de rondleiding nogal moe was, anders was ik meteen opnieuw aangesloten voor nóg een tour.

Foto's maken tijdens de rondleiding mocht helaas niet. Maar na afloop ben ik even naar het vlakbij gelegen park Humboldthein gewandeld waar nog een authentieke Flakturm staat. Deze gigantische, extreem versterkte betonnen torens dienden tijdens de oorlog als een soort megabunkers en waren dusdanig stevig dat ze nadien nauwelijks te verwijderen waren. Sommigen zijn later met veel moeite alsnog afgebroken, soms krijgen ze een nieuwe bestemming (in Wenen heeft men er een aquarium in gebouwd) en deze in Humboldthain is gebruikt om puin tegenaan te gooien, met als gevolg een decoratieve heuvel met een park erop. De Flakturm is echter zó immens dat hij nog steeds tientallen meters er bovenuit steekt. Het was indrukwekkend om er bovenop te staan en een wijds uitzicht over de omgeving te hebben.

De toren zelf is overigens ook volgestort met puin. Maar, u raadt het al, de mensen van Berliner Unterwelten hebben ook hier hun graafwerk verricht en tegenwoordig kun je er weer rondleidingen krijgen. Als ik weer naar Berlijn ga zal dat hoog op mijn prioriteitenlijstje staan!

Labels: Berlijn 2011

Ja, nou denkt u natuurlijk: 'alwéér een verhaal over een museum?´ Maar het is momenteel zo koud in Berlijn dat je niet voor je plezier buiten gaat lopen. Ik heb echt nog wel andere dingen gedaan dan door museumzalen zwerven. Ik heb wat winkels opgezocht en ook veel semi-doelloos rondgewandeld. Daar is Berlijn ook erg geschikt voor, al haalt het het niet bij Parijs. Na een tijdje begon de kou echter altijd weer hinderlijk op te spelen en dook ik toch weer ergens naar binnen. Vanavond ben ik naar de buitengewone (en in Duitsland veel discussie veroorzakende) tentoonstelling Hitler und die Deutschen geweest, in het ook in andere opzichten uitstekende Deutsches Historisches Museum (waar ik het eerder al over had). Ik was blij dat ik dit nog mee kon pakken want overmorgen is de laatste dag van deze bijzondere expo. Ik kom er nog op terug.

Maar waar ik het nu even over wilde hebben: mijn bezoek vanmorgen aan het Deutsches Technik Museum. Dit op een steenworp van mijn hostel gelegen museum is gevestigd in een voormalig spoorwegcomplex en bleek werkelijk monsterlijk van formaat. Het museum is qua opzet enigszins vergelijkbaar met het Science Museum in Londen, zei het dat hier in Berlijn de nadruk nog veel meer op vervoersmiddelen ligt. De grootste afdelingen worden gevormd door een enorme collectie vliegtuigen, een minstens zo omvangrijke collectie treinen en, opmerkelijk in een land dat het niet van zijn zeevarende traditie moet hebben, enorme zalen waarin alles wordt verteld wat je zou willen weten over scheepvaart. Een beetje het Spoorwegmuseum, Aviodrome en het Scheepvaartmuseum samengevoegd zeg maar. Daarnaast nog allerlei afdelingen over bijvoorbeeld film-, foto-, en TV-techniek. En dan ook nog afdelingen waar ik zelf nooit aan gedacht zou hebben. Een enorm uitgebreide kijk op het maken van koffers (!) bijvoorbeeld. En alles over edelsmeden. En dan heb ik het nog niet over de tentoonstelling over textielbewerking, de werkende bierbrouwerij en de zalen die aan medicijnen gewijd waren. Omdat alles zo uitgebreid was heb ik sommige van die afdelingen zonder al teveel gewetenswroeging overgeslagen. Er bleef nog genoeg moois over.

Geregeld liep ik tegen onverwachte verrassingen tegen. Zo bleek het vliegtuigje van Mathias Rust een plek in dit museum te hebben. Oudere lezertjes weten waarschijnlijk nog wel wie Mathias Rust was. De rest moet het maar even opzoeken. De luchtvaartafdeling viel verder vooral op door het grote aantal in de oorlog neergeschoten exemplaren dat tentoongesteld was. Altijd spectaculair, die met kogels doorzeefde wrakken. In dit licht was trouwens ook de gevel van het museum spectaculair, daaraan hing namelijk een Douglas C47 die nog ingezet was bij de Berlijnse luchtbrug. Zo kwam je steeds interessante dingen tegen.

Al met al een aangenaam museum, waar ik ook veel langer gebleven ben dan oorspronkelijk gepland. Het haalt het niet bij het Londense Science Museum, maar het was een angename afwisseling na alle schilderijen en beelden van de afgelopen dagen.

Morgen alweer mijn laatste dag in Berlijn. De tijd vliegt. Net als Mathias Rust indertijd.

Labels: Berlijn 2011

Ik moet dit soort posts eigenlijk niet schrijven als het s'avonds is en ik doodop ben van een dag door musea trekken. Vandaag stonden het Neues Museum, de Neue Nationalgalerie en de Gemäldegalerie op het programma. In die laatste was ik al eerder geweest, over die tweede kom ik nog weleens te spreken, maar die eerste was eigenlijk het bijzonderste. De naam Neues Museum is eigenlijk en beetje misleidend want het werd al gebouwd tussen 1843 en 1855. Maar dit is ter onderscheid van het door Schinkel ontworpen Altes Museum, dat er pal naast ligt.
Het Neues Museum werd tussen 1943 en 1945 min of meer platgebombardeerd en stond tot ver in de jaren tachtig als een uitgewoon karkas in het toenmalige Oost-Berlijn. Na de Duitse eenwording werd ook besloten tot het grondig op de schop nemen van de Berlijnse musea en in het kader van het Masterplan Museuminsel werd met de reconstructie van het Neues Museum begonnen. Anderhalf jaar terug werd het resultaat voor het publiek geopend en het vernieuwde museum mag gerust opzienbarend genoemd worden.

Dat ligt niet in de eerste plaats aan de collectie, hoewel ook daar weinig mis mee is. Het museum herbergt de collectie Egyptische oudheden en het Museum für Vor-, und Fruhgeschichte (in het Duits klinkt het altijd nét indrukwekkender). De afgelopen jaren leidden die collecties een zwervend bestaan. Alweer een tijd terug zag ik ze in hun tijdelijke onderkomen in Charlottenburg en toen viel vooral het nogal provisorische karakter op.

Hoe anders is dat nu! De voorwerpen baden in het Nieuwe Museum in een zee van ruimte waarbij de allernieuwste presentatietechnieken gebruikt zijn. Daarbij zijn veel ruimtes in een 'beschadigde' staat gelaten om de turbulente geschiedenis van het gebouw te benadrukken, en dat is over het algemeen een uitstekende keus gebleken.

Ik was blijkbaar niet de enige die dat vond, want het museum krijgt zoveel toeloop dat je een timeslot moet boeken waarop je naar binnen mag. Er was ook aardig wat security aanwezig naar mijn smaak. En rond het klapstuk van de collectie, de beroemde buste van Nefertiti (Nofrotete in het Duits) was de paranoia nog een stukje erger want er mochten geen foto's gemaakt worden en toen ik in een belendende zaal mijn camera op een heel ander voorwerp richtte werd ik tóch meteen door een strenge dame op mijn vingers getikt.

Sowieso is Nefertiti/Nofrotete ook zo'n beetje het enige in het museum waar ik wat moeite mee had. Niet met de kop op zichzelf. Maar het wordt tentoongesteld met een eerbied die aan het onzinnige grenst. Een aparte, kapel-achtige ruimte is helemaal voor de buste gereserveerd, en hoewel het daardoor wel optimaal tot z'n recht komt heeft het ook iets potsierlijks.

Maar dat is zo'n beetje mijn enige kritiekpunt. Als ik niet zo moe was zou ik nog uren door kunnen gaan met het opsommen van de wonderen van het Neues Museum. Maar ik ben wel moe en dus moet dat tot later wachten. Museumhaters kunnen die stukjes zonder gewetenswroeging overslaan.

Labels: Berlijn 2011