Nog meer Ditjes en Datjes uit Misha's Mailbox. Al eerder schreef ik over de mailtjes die ik soms ongevraagd ontvang van hitsige Oosteuropese dames. Vandaag was het weer zover:

Hallo Vriend!
Hoe gaat het? What's your mood? Ik wil meteen uitleggen wat uw e-mail ontving ik een huwelijk bureau en daar werd mij verteld dat je op zoek bent naar een geliefde. Ik wil ook liefde en creeren familie vinden met hem.
Daarom ben ik Ik wil je te ontmoeten. Ik was moe van het alleen zijn. Over mijzelf kan ik zeggen dat ik erg vrolijk ben en gezellig persoon. Mijn vrienden noemen me een slim meisje. Ik stuur je mijn foto. En als ik als ik voor u, dan kunt u eenvoudig antwoord voor mij op mijn e-mail: xxxxxxxx@yahoo.com wachten op uw antwoord.

Het mailtje op zich is niet zo opzienbarend, al blijven deze bizarre taalmutaties altijd goed voor een glimlach. Opvallender deze keer waren de vijf (5) bijgevoegde foto's. Ik vind de afzendster van bovenstaand aanzoek namelijk HEEL. ERG. ENG. Zit u er klaar voor? Kijk en huiver (klik voor een vergroting):

Nou heb ik helemaal niks tegen vrouwen in het zwart. Maar bij bovenstaande foto moest ik toch vooral denken aan The Stepford Wives. Snel vergeten dus maar.

Van de week kreeg ik een opvallend mailtje van de universiteit:

Beste student,

Het valt docenten steeds vaker op dat het niveau van het Nederlands in werkstukken van studenten soms niet in orde is. Er worden niet alleen veel typ-, maar ook spellings- en grammaticafouten gemaakt. Daarom is besloten om hier voortaan kritischer op te letten en deze fouten ook in de beoordeling van een werkstuk mee te laten wegen. De bedoeling is nadrukkelijk niet om het je moeilijker te maken, maar correct kunnen schrijven is niet alleen in je studie maar ook in een latere loopbaan essentieel.

Dit maakt weliswaar geen deel uit van het reguliere onderwijs van Geschiedenis, maar we verwachten wel dat je over de nodige kennis in deze beschikt. Mocht je van jezelf weten dat dat niet of onvoldoende het geval is, kijk dan als eerste in J. Renkema, Schrijfwijzer, Den Haag 2005, prijs ca. €30. Bij je tutor en ook
studieadviseur kan je terecht voor meer hulp als je dat nodig hebt.

Deze nieuwe regels zijn in blok 2 ingesteld voor Onderzoeksseminar 1. Vanaf blok 3 zullen ze ook worden gehanteerd in in Onderzoeksseminars II en III en in de
casuscursussen.

De weging van fouten zal de volgende zijn:

5 taalfouten = aftrek 1 punt; 10 taalfouten = aftrek 2 punten; 15 taalfouten: onvoldoende (herkansing). Als taalfout gelden dus zowel typ- maar ook spellings- en grammaticafouten.

Met groet namens het Departementsbestuur, Quirine van der Steen

Tja, wat moet ik hier nou van vinden? Wat mezelf betreft maak ik me niet zo heel veel zorgen. Ik ben van nature vrij goed in spelling. Niet dat ik veel spellingsregels uit m'n hoofd ken of zo. Om de een of andere reden maak ik gewoon zelden fouten. Als ik een tekst voor me zie springen de fouten er als het ware meteen uit. Zal wel met aanleg te maken hebben. Zaken als meewerkend voorwerp en kofschip zeggen me weinig. De juiste spelling komt gewoon automatisch uit m'n vingers. Typfouten vormen dan weer een ander verhaal. Daar moet ik wel altijd alert op zijn. Vooral omdat ik de neiging heb heel snel te willen typen (ik raak namelijk vrij makkelijk mijn train of thought kwijt). Dan gaat het nog weleens mis.

Ik snap de mail van de universiteit wel. Hoewel ik er niet teveel over probeer te zeuren erger ik me ook al snel aan spelfouten. Het staat gewoon erg stom. En het suggereert ook een beetje dat de schrijver zijn of haar boodschap niet echt belangrijk vindt. En ik snap echt wel dat mensen zich soms vergissen met woorden als consciëntieus of Cistercienzers. Dat zijn woorden waar ik ook even over na moet denken. Maar fouten met -d's en -dt's vind ik erger. Zeker in officiële of formele teksten. Daar moet je toch altijd even een spellingcontrole overheen jagen. Of het door iemand anders laten doorlezen. Het is eigenlijk zo simpel.

De komende tijd toch maar extra opletten bij de stukken die ik inlever. Zoals iedere vaste lezer van dit blog weet maak ik nog weleens een typfout. En het zou toch zonde zijn als dat punten kostte.

Met enige tegenzin begon ik kortgeleden aan The Greatest Show on Earth: The Evidence for Evolution, het nieuwe boek van Richard Dawkins. Die tegenzin kwam voort uit twee dingen. Ten eerste is er in dit 'Darwinjaar' al zóveel over evolutie gezegd en geschreven dat een verzadigingspunt langzaam in zicht komt. Eerder dit jaar heb ik een onderzoek gedaan naar de ontvangst van Darwinisme binnen 19e-eeuwse Arabische kringen, en bij die gelegenheid heb ik veel, héél veel over het onderwerp doorgenomen. In eerste instantie was het idee van weer een boek over dit onderwerp niet aanlokkelijk.

Een tweede reden waarom ik niet meteen razend enthousiast was over de nieuwe Dawkins, was dat hij met zijn vorige boek The God Delusion de plank toch vrij pijnlijk missloeg. Als evolutiebioloog en -theoreticus heeft Dawkins baanbrekend werk verricht, met name in de jaren zeventig en tachtig. De invloed van zijn ideeën zijn op veel terreinen voelbaar. Maar zijn virulente en starre aanval op God en gelovigen ontbeerde alle nuances en elegantie van zijn eerdere werk. Ook voor skeptici en ongelovigen als ikzelf was Dawkins' bij vlagen warrige manifest even slikken. En dat werd nog verergerd doordat The God Delusion uitkwam op een moment dat de tegenstelling tussen schepping en evolutie toch al op scherp stonden en het publieke debat snel radicaliseerde. De goede bedoelingen van Dawkins en zijn medestanders raakten volledig ondergesneeuwd in een discours dat vanuit beide kampen soms met een verbijsterend gebrek aan kennis van zaken werd gevoerd. Hoewel het nog te vroeg is om onbevangen terug te kijken durf ik wel de stelling aan dat The God Delusion op langere termijn de Atheistische zaak meer kwaad dan goed gedaan heeft.

Schoorvoetend begon ik dus aan The Greatest show on Earth. Mijn twijfel verdween echter al vrij snel. Want gelukkig manifesteert Dawkins zich deze keer niet meer als amateur-theoloog maar beperkt hij zich grotendeels tot het terrein waarop hij het beste thuis is, namelijk de evolutiebiologie. Systematisch en overzichtelijk bespreekt hij per deelthema de bewijzen die er zijn voor evolutie. Zijn stijl is daarbij als vanouds vloeiend, met soms wat onnodig lange zinnen, maar gelardeerd met talloze voorbeelden die zijn betoog ook voor niet-deskundigen toegankelijk maakt. Nergens gaat hij daarbij op zijn hurken zitten. Dawkins neemt zijn lezers serieus en dat vergt soms best wat inspanning. Ik moet bekennen dat ik de hoofdstukken over aminozuren en de opbouw van een cel maar met moeite kon volgen. Maar dat kan ook naast niet anders. Bewijzen voor de evolutie zijn er in alle soorten en maten en Dawkins laat ook de meest subtiele niet onbesproken.

Heel in de verte doet zijn aanpak wel een beetje denken aan Bill Bryson's eveneens uitstekende A Short History of nearly Everything, al is het boek van Dawkins meer verklarend dan beschrijvend van aard. Die laatste is natuurlijk ook veel beter thuis in de materie en dat blijkt op iedere pagina.

Een aangename verrassing van het boek is het grotendeels ontbreken van ruziekzoekerij met creationisten en andere halve zolen. Natuurlijk, ID-aanhangers krijgen in The Greatest Show een paar keer onderuit de zak. Maar het is steeds op basis van goed onderbouwde argumenten, en niet op de soms wel erg rabiaat gebrachte schimpscheuten in The God Delusion. Geen enkele creationist zal door Dawkins op andere ideeën gebracht worden (iets waar hij zich zelf gelukkig ook terdege van bewust is). Maar wie The Greatest Show on Earth serieus neemt kan niet meer om het feit heen dat er geen enkele reden is om de realiteit van evolutie in twijfel te trekken.

Kleven er dan helemaal geen nadelen aan het boek? Een paar. Maar die vind ik van secundair belang. Stilistisch zou het de tekst er bij gebaat zijn als Dawkins zijn zinnen wat minder lang zou maken. Meer inhoudelijk miste ik een beetje een bespreking van de dwalingen van het sociaal-darwinisme. Dawkins noemt het af en toe wel eens, maar gaat nergens diep in op de uiterst zwakke onderbouwing van dit dubieuze begrip.

Een tweede punt dat ik miste was een wat systematischer bespreking van de witte plekken die er nog in de evolutietheorie gapen. Niet dat Dawkins die verzwijgt of bagatelliseert. Integendeel. Hij is heel duidelijk over wat we wél en wat we niet weten. Maar het boek was misschien nog sterker geweest als hij hier een apart hoofdstuk aan gewijd had. Anderzijds: het zou The Greatest Show wel meteen dateren. Vrijwel dagelijk komen er namelijk nog nieuwe gegevens en nieuwe onderzoeksresultaten bij. Anders dan veel tegenstanders beweren worden de nog onverklaarde onderdelen van de evolutietheorie steeds beter begrepen.

Voor wie is het boek vooral bedoeld? Niet zozeer voor creationisten, die Dawkins en andere evolutiewetenschappers per definitie wantrouwen. Ook niet voor wie al het nodige over de natuurwetenschappelijke kant van de theorie weet, al gaat Dawkins beslist dieper op de materie in dan de meeste andere populaire boeken. The Greatest Show on Earth is vooral heel waardevol voor wie een handzaam, intelligent en toegankelijk overzicht van de stand van zaken wil lezen. Die mensen raad ik het boek dan ook met klem aan.

PS. Een video waarin ome Dick zelf uitlegt waar het boek over gaat.

Pfff... Druk, de laatste tijd. Ik moet veel werken, ben druk met afstuderen (ik moet nog iets minder dan een jaar, maar gelet op de tijd die ik er inmiddels al op heb zitten voelt dat als afronden), en er liggen allemaal mooie boeken, comics en DVD's die om mijn aandacht zeuren. Afgelopen donderdag trok ik de brievenbus open en trof door tot mijn vreugde én schrik niet alleen een aantal bestelde strips aan, maar ook de nieuwe nummers van Vrij Nederland en de Groene, én de nieuwe Schokkend Nieuws. Dat alles kwam bovenop de stapel VN's en Groene's van de vorige weken waar ik ook nog niet aan toegekomen ben. De stapel nog-te-lezen boeken is (en dit zonder overdrijven) precies even hoog als mijzelf (1.87m) en daar tel ik alles voor m'n studie nog niet eens bij. Het zijn dus drukke dagen. En dat terwijl ik in deze donkere dagen mijn schoonheidsslaapje toch echt wel nodig heb.

Maar deze post was niet bedoeld om te klagen. Wel om te vertellen over afgelopen vrijdag. Toen mocht ik namelijk weer eens plaatjes draaien in Willemeen. Door alle drukte was ik het bijna vergeten, maar gelukkig kreeg ik daags van tevoren nog een herinneringsmailtje. Ik heb daarna eventjes achter mijn oren staan krabben, want het toeval wilde dat er drie nogal verschillende bandjes speelden. Infestis maakt typische atmosferische black metal (niet helemaal mijn ding meer), NAIL KING vergelijkt zichzelf met Slayer en Pantera maar vond ik zelf meer death dan thrash. Stronghold tenslotte maakt meer gangbare death metal, en was ook de enige band van wie ik zelf wat in de kast had staan. Tja, en wat moet je nou als DJ met zulke toch wel enigszins uiteenlopende stijlen? Alles door elkaar draaien dan maar? Ik heb er maar voor gekozen om er vooral veel klassiekers tegenaan te gooien. Van die dingen die iedereen goed vindt, ikzelf inbegrepen. Leuk voor mij én voor het publiek dus.

Dat publiek liet het helaas een beetje afweten. Tijdens Infestis en NAIL KING was het Willemeencafé nog wel enigszins gevuld, maar bij Stronghold (die ik persoonlijk de beste band van de avond vond) waren het vooral band-, en personeelsleden die voor het applaus moesten zorgen. Niet dat de band zich daar wat van aantrok, want ze gingen erop alsof ze voor een uitverkocht Gelredome stonden. Hulde!

Voor wie het weten wil, de door mij gedraaide plaatjes:

Emperor - Thus spake the Nightspirit
Sodom - Bombenhagel
Sammath - Enter the Sadistic Nightmare
Slayer - Death Skin Mask
Marduk - Christraping Black Metal
Arch Enemy - Aces High
Riger - Autodafé
Satyricon - Forhekset
Morbid Angel - Lord of all Fevers and Plague

[INFESTIS]

Strapping Young Lad - Far beyond Metal
Pro-Pain - Make War (not Love)
(Iets dat ik niet meer kan lezen...)
The Haunted - Trespass
Fear Factory - Edgecrusher
Tom Waits - What's he building?

[NAIL KING]

Metallica - Creeping Death
Bolt Thrower- The IVth Crusade
Obituary - Slowly we Rot
Iron Maiden - Revelations
Judas Priest - Metal Gods
Motörhead - Overkill

[STRONGHOLD]

Slayer - Raining Blood
Manowar - Battle hymn
Iron Maiden - Number of the Beast
S.O.D.- Speak English or Die
Anthrax - Indians
Helloween - Hocus Pocus
Johnny Cash - Thirteen

Vergeet trouwens niet om allemaal zaterdag 12 december naar Willemeen te komen! 22 bands voor €2,20. Kwartier speeltijd per band. Gaat leuk worden!

Labels: Muziek, Playlist

Met stijgende verbijstering heb ik van de week het nieuwste, 34e Asterix-album De Verjaardag van Asterix en Obelix zitten lezen. Asterix en ik gaan lang terug. De oudere albums kan ik letterlijk dromen en citeren. En ik ben altijd dolbij als ik iemand tegenkom voor wie hetzelfde geldt want je kan makkelijk een avond vullen met het over en weer citeren van favoriete scènes.

Na de dood van schrijver René Goscinny in 1977 heeft de serie nooit meer het oude peil gehaald, hoewel een aantal van de daarna door tekenaar Uderzo gemaakte albums nog best OK waren. Met name aan De Odyssee van Asterix en Asterix in indusland heb ik goede herinneringen. In de jaren negentig was het echter gedaan met de pret en er kwam serie albums uit die kwalitatief varieerden van slecht tot zeer slecht. De laatste paar heb ik al niet eens meer gekocht.

Maar nu was er dus ineens de Verjaardag van Asterix. Omdat ik toch wel nieuwsgierig was heb ik 'm toch maar gekocht en zoals gezegd: ik was verbijsterd. In de eerste plaats door het volstrekt ontbreken van ook maar het geringste plot of lopend verhaal. Er is een uitgangspunt (de 50e verjaardag van Asterix en Obelix die, dat is eerder in de serie al ter sprake gekomen, op dezelfde dag geboren zijn) dat door Uderzo (en een lange lijst 'assistenten') gebruikt wordt als springplank voor het lanceren van een aantal op zichzelfstaande scenes waar met de beste wil van de wereld geen touw aan vast te knopen valt. Grofweg komt het erop neer dat een aantal oude bekenden uit vorige albums nadenkt over een manier om Asterix en Obelix te verrassen. Dit gegeven gaat na een paar pagina's echter al volledig overboord, niet in de laatste plaats door de bizarre tekenstijl, waarbij allerlei grafische vormen (traditionele stripplaatjes, maar ook potloodtekeningen, geschilderde pagina's en zelfs prozastukken) door elkaar gebruikt worden. Dit laatste vond ik op het eerste gezicht nog het meest bijzondere aan het album. Het gebruik van verschillende grafische media deed me zelfs een klein beetje denken aan de strips van mijn grote held Alan Moore. Maar waar de verhalen van Moore altijd een ingewikkeld en zorgvuldig gestructureerd karakter hebben is van enige structuur bij de nieuwe Asterix totaal geen sprake. Het lijkt of iemand (Uderzo?) alle vorige Asterixalbums samen met de knipselmap van 50 jaar in een blender gedaan heeft, de zaak flink door elkaar geschud heeft en het resultaat met een spuuglelijke kaft en een genante introductie van Goscinny's dochter op de markt gegooid heeft. Zelden iemand zó de weg kwijt zien zijn. De Verjaardag van Asterix en Obelix kan maar het beste zo snel mogelijk vergeten worden.

Ik woon in een leuke buurt in een rustige straat, maar sommige dingen zouden beter kunnen. Vooral mijn buren zijn een verhaal apart. De onderbuurman die nauwelijks voor zichzelf kan zorgen en die ik al weleens midden in de nacht kermend naast zijn bed aantrof is al een tijdje afwezig. Mijn veel geluidsoverlast veroorzakende buurman is er helaas nog steeds. En dan woonde er twee verdiepingen onder mij nog een middelbare vrouw die op zich erg aardig was, maar die ook overduidelijk enorm in de war was en vaak gillend, schreeuwend en scheldend door haar huis liep. Het feit dat ik twee woonlagen er vanaf zit en het nog steeds heel goed kon horen geeft ongeveer aan wat een lawaai het was. Soms was het weken achter elkaar stil. Dan hoorde ik later dat ze een tijdje opgenomen was. Maar de afgelopen maanden was het weer voortdurend raak. Ik heb meerdere keren midden in nacht bij haar aan de deur gestaan omdat ik door het geschreeuw geen oog dicht deed. Ze deed dan echter de deur niet open. Ik heb ook al een hele tijd een ingevuld klachtenformulier klaarliggen voor de woningbouwvereniging. Maar ik kwam er maar niet aan toe om die te versturen. Bovendien was deze vrouw, anders dan mijn buurman (die gewoon een onaangepaste hufter is) duidelijk heel erg in de war en ik had ook wel medelijden met haar, ondanks alle overlast. De laatste paar weken hoorde ik haar wat minder gillen. Wel hoorde ik geregeld s'nachts een soort klagerig gesnik. Een week of drie terug hield ook dát op. Ik ging er min of meer van uit dat ze wel weer opgenomen zou zijn en betrapte mezelf op een zeker gevoel van opluchting.

En nou stond er van de week een overlijdensadvertentie in de krant. Op 25 oktober blijkt mijn onderbuurvrouw overleden te zijn. Crematie had in besloten kring plaatsgevonden en de familie wilde er verder geen ruchtbaarheid aan geven. 'Ze is verlost van het leven', stond er boven de advertentie. Het is dus niet moeilijk te raden hoe het uiteindelijk afgelopen is.

Ondanks alle overlast die ik in de loop der jaren van haar ondervonden merk ik toch dat dit me raakt. In m'n werk heb ik geregeld te maken met suicidale jongeren. Maar dat is werk. Nu het ineens in je eigen flat gebeurt is het toch wel wat anders. En waar ik me vooral het hoofd over breek is de vraag, of dit nou uiteindelijk een goede afloop is of niet. Ik weet het niet. Wie het weet mag het zeggen.

Veel te doen de laatste tijd over dat museum van Dirk Scheringa. Ik ben er helaas nog nooit geweest. Helaas, want een groot deel van die collectie bestaat uit Magisch Realisme en er was een tijd dat ik daar heel erg weg van was.

Dat kwam eigenlijk zo: mijn ouders kenden vroeger allerlei mensen die van alles met magisch realisme deden (vooral qua handel en studie, niet zozeer qua schilderen), en ik ben met name van jongs af aan veel blootgesteld aan het werk van Carel Willink. Zoals ik in een eerdere post al eens schreef hadden we een groot doek van hem (helaas geen origineel...) in de kamer hangen, en voor zover ze toegankelijk waren heb ik een flink deel van zijn schilderijen weleens in het echt gezien.

Mijn liefde voor het Magisch Realisme is in de jaren daarna wel een beetje bekoeld. Hoe meer ik me in de kunstgeschiedenis verdiepte, hoe meer ik merkte dat deze Nederlands-Vlaamse tak aan de twintigste-eeuwse kunstboom toch vooral van lokaal belang was. Ook mijn fascinatie voor Willink is enigszins afgenomen, al kan ik het merendeel van zijn werk nog steeds prima verdragen. Maar daar zal ook wel een flinke portie nostalgie bij komen.

Het is trouwens wel grappig dat ik nu vooral de Willinks kan waarderen waar ik vroeger weinig van moest hebben, en omgekeerd. Als twaalfjarige was ik vooral eindeloos getroffen door de sombere schilderijen van dieren in desolate landschappen, en door de steeds terugkerende afbeeldingen van de bizarre beelden in het Italiaanse Bomarzo. Inmiddels weet ik dat deze werken weinig kunsthistorische waarde hebben en eigenlijk uit de nadagen van Willink's carriere dateren. Omgekeerd kon ik vroeger weinig met de experimentele schilderijen uit zijn beginjaren, waarin een sterke kubistische en futuristische inslag merkbaar is. Echt hemelbestormend is het allemaal niet, maar kun je zijn bijdrage aan de schilderkunst in die tijd niet helemáál wegcijferen. Maar als klein jongetje had ik dat inzicht nou eenmaal nog niet.

Wat ik zowel toen als nu ontzettend mooi en indrukwekkend vond waren de onheilszwangere doeken uit de jaren dertig waarin Willink zijn definitieve stijl vindt en waar hij terecht erg beroemd mee geworden is. Het meest bekend is natuurlijk het prachtige Simeon de Zuilenheilige (hieronder), dat in het Gemeentemuseum Den Haag hangt maar daar ongetwijfeld niet te vinden is door de rommelige indeling. Ook het geweldige De Zeppelin (dat in de boedel van Scheringa zit) stamt uit deze tijd.

Nu ik de Willinkcatalogus weer eens doorblader valt me op dat er, zeker in de jaren vóór 1945, toch wel héél veel moois tussen zit. De magische kwaliteiten die me vroeger zo intrigeerden zijn nog steeds niet uitgewerkt. Ik ben benieuwd wat er met die Scheringacollectie gaat gebeuren. Er zijn al zoveel Willinks in privébezit verdwenen... Ik hoop dat deze doeken in het openbaar te zien blijven!

Ik heb het er hier eigenlijk nog nauwelijks over gehad, maar ik ben al een hele tijd bezig met de voorbereidingen voor een grote reis die ik volgend jaar ga maken. Steeds meer zaken vallen op hun plaats, en inmiddels is het wel behoorlijk zeker dat ik op 1 september 2010 per trein van Sint Petersburg naar Hong Kong ga reizen. Een slordige 12.000 kilometer op de rails, met langere tussenstops in Moskou, Mongolië en Beijing. Van de Finse Golf tot de Zuid-Chinese Zee. Van de Hermitage tot Hong Kong Disneyland.

Labels: Eurazië 2010

Afgelopen zaterdag speelde het Amerikaanse countrybillybandje The Saddle Tramps in Arnhem. Was een gezellige avond! Het had wel een pietsje drukker mogen zijn, maar de sfeer was er niet minder om.
Ik was de DJ van de avond. Voor wie het interesseert: de plaatjes die ik heb gedraaid.

The Frantic Flintstones - Hello Mary Lou
Reverend Horton Heat - Folsom Prison Blues
Fred Lowry - William Tell Overture
Jello Biafra - Will the Fetus be aborted
Hayseed Dixie - War Pigs
BB Band - Stille Willie
Tooter Boatman - Thunder and Lightning
Duane Eddy - Rebel Rouser
Link Wray - Rumble
Mike Ness - I fought the Law
The Cramps - Peter Gunn
Elvis - Viva Las Vegas!
The Metratones - Syncopated Clock
The Gaps - Cecilia Ann
Iron Horse - Nothing else matters
Lorne Greene - Ringo
The Meteors - Paint in black
Mad Sin - Psycho Babylon
Hellbillys -Blast Off!
Blood on the Saddle - Bonanza
Country Dick Montana - It's only Cocaine
Waylon Jennings - Theme from 'The Dukes of Hazzard'
Carl Smith & the Jive Kings - Preacher Man
The Roulettes - Surfers' Charge
Eddie Cochran - Summertime Blues
Tooter Boatman - Stagger Lee

[THE SADDLE TRAMPS]

12 Step Rebels - Delia's gone
Demented are Go! - Be bop a lula
Herschell Gordon Lewis - Theme from '2000 Maniacs'
Tom Waits - On the Road
Jello Biafra - Love me I'm a Liberal
Harold Hubble Spitfires - Let's go Daddy'O
Johnny Cash - The Night Hank Williams came to Town
Nancy Sinatra & Lee Hazlewood - Sand
Hayseed Dixie - Ace of Spades
Lorne Greene - Ghost Riders in the Sky
South Austin Allstars - Man in Black
Danny Stuart/Steve Wynn - Knockin' on Heaven's Door
Mike Ness - Gamblin' Man
Satan's Teardrops - I got Stripes
Nekromantix - Mama don't allow
Deadcats - Hank's Cadillac
The Krewmen - Space crazy

Labels: Muziek, Playlist

Leuk succesje voor de Italiaanse versie van mijn clubje Skepsis (dat trouwens op sterven na dood lijkt). Op hun aanstaande congres presenteren zij de resultaten van een onderzoek waarbij men erin geslaagd lijkt de Lijkwade van Turijn te reproduceren. 'Nou en?', denkt u natuurlijk. Maar toch is dat geen onaardig nieuwtje. Eén van de kernargumenten van Lijkwadegelovigen was namelijk altijd dat het relikwie niet door mensenhanden gemaakt was en dus ook niet nagemaakt kon worden. Skeptici hebben altijd een beetje met dat argument geworsteld omdat het inderdaad erg lastig bleek om met middeleeuwse middelen een goede reproductie van het doek te maken (een paar jaar geleden claimde men in Frankrijk nog dat het gelukt was). Blijkbaar is Luigi Garlaschelli van de Universiteit van Pavia er toch in geslaagd. Interessant.

Ik ben, ook toen ik nog niet zo skeptisch was, altijd erg gefascineerd geweest door de Lijkwade van Turijn. Niet dat ik ook maar een moment serieus heb geloofd dat het doek een afbeelding van Christus zou bevatten. Maar lange tijd waren er veel intrigerende onverklaarde feitjes rond het relikwie. De laatste dertig jaar zijn de meeste van die mysteries op min of meer bevredigende wijze opgelost. Dat wekt vertrouwen in de wetenschap. In de jaren tachtig is er al een koolstofdatering op de lijkwade uitgevoerd die sterk wees op een herkomst die niet verder teruggaat dan de middeleeuwen. Het onderzoek van Garlaschelli biedt misschien weer nieuwe puzzelstukjes die het verhaal van het relikwie completer maken.

Niet dat de echte gelovige daar zich waarschijnlijk wat van aan zal trekken. Garlaschelli is daar gelukkig ook nuchter in. "If they don't want to believe carbon dating done by some of the world's best laboratories they certainly won't believe me", zegt hij volgens de BBC. En daar heeft 'ie waarschijnlijk gelijk in. Maar skeptici hebben er in elk geval weer een argument bij in de nog altijd actuele strijd tegen onwetendheid en domheid.

Ik ben blij dat ik niet bij het Capitool in Washington werk. Als dat zo was zou ik namelijk de komende tijd waarschijnlijk ontzettend veel onzinvragen moeten beantwoorden over Vrijmetselaars, verborgen kelders en aftandse rituelen.

Waarom ik dat denk? Omdat ik net, samen met naar schatting 6,5 miljoen anderen, The Lost Symbol gelezen heb. Het nieuwe boek van Dan Brown en een rechtstreeks vervolg op het extreem sucesvolle (en uiterst belabberde) The Da Vinci Code.

Nu we hier zo gezellig bij elkaar zijn wil ik graag even van de gelegenheid gebruik maken om ongegeneerd te kankeren op de OV-Chipkaart. En dan niet op het feit dat de invoering daarvan eindeloos uitgesteld wordt en dat het klauwen vol met geld kost. Daarvoor kunt u terecht op Telegraaf.nl of andere hoogstaande discussiefora. Nee, ik wil het vooral hebben over mijn eigen ervaringen met de kaart.

M'n laatste post is alweer zowat drie weken geleden. Na mijn vakantie heb ik veel gewerkt en word ik ook door allerlei andere dingen in beslag genomen. Vandaar het hier even stil ligt. En eigenlijk heb ik ook niet zo heel veel inspiratie op het moment. Komt wel weer. Er zijn genoeg interessante zaken waar ik het te zijner tijd over wil hebben. Over mijn reisplannen voor volgend jaar bijvoorbeeld, die langzaam maar zeker hun definitieve vorm bereiken. Er moeten nog de nodige knopen doorgehakt worden, maar ik ga er van uit dat ik volgend jaar september een treinreis van 12.000 kilometer kan gaan maken. Meer daarover binnenkort.

Goh, m'n vakantie zit er alweer op. Ik ben niet op reis geweest, maar afgelopen twee weken waren toch erg fijn. Uitgerust, veel rondgezworven, musea bezocht, oude en nieuwe bekenden opgezocht... Het was allemaal erg onthaastend.

Ik heb nog wat anders gedaan. Ik ben voor het eerst (en hoogstwaarschijnlijk ook voor het laatst) naar Kinderdijk geweest. Jawel, die door toeristen platgelopen fuik in Zuid-Holland waar negentien (19) molens klaarstaan om gefotografeerd te worden.

Dat ik daar was kwam zo. Een tijdje terug bedacht ik me dat het eigenlijk wel raar was dat ik op reis altijd plekken bezoek die op de werelderfgoedlijst van de UNESCO staan, maar dat ik daar in Nederland eigenlijk altijd aan voorbij ga. Van Helsinki tot Damascus ben ik op allerlei plaatsen geweest die (volgens de UNESCO dan) tot ons mondiale erfgoed behoren, maar in Nederland negeer ik die een beetje. Klopt natuurlijk niet. En alweer enige tijd geleden bedacht ik me dan ook dat het wel leuk zou zijn om al die Nederlandse werelderfgoederen ook een keer te bezoeken. Niet allemaal tegelijk. Gewoon als het zo uitkomt. Af en toe eentje als ik in de buurt ben. Sandra was ook wel voor dit idee te porren en dus konden we ons op de lijst werpen.

Dat leverde in eerste instantie wel wat problemen op. Nederland staat met acht locaties/objecten op die UNESCO-lijst (het waren er zeven, maar kort geleden is de Waddenzee ook toegevoegd). Het historische centrum van Willemstad, op Curacao, ligt vanuit Arnhem gezien een klein beetje uit de richting en die heb ik dus zonder veel gewetenswroeging geschrapt. Van de zeven overblijvende erfgoederen heb ik de Waddenzee al weleens bezocht, al is dat jaren geleden, dus die kan er ook af. Blijven er dus zes over. Een hele tijd geleden hebben Sandra en ik al eens het Rietveld Schröderhuis in Utrecht bezocht. Ongemerkt was ik daar al heel vaak langs gekomen omdat het vlakbij het University College ligt waar ik weleens les heb. Maar bij dit bezoek hebben we bovenstaande foto gemaakt. Rietveld kan ik dus ook van de lijst schrappen.

En vorig weekend was Kinderdijk dus aan de beurt. Het viel me in zoverre mee dat het minder druk en toeristisch was dan ik verwacht had. Het was behoorlijk druk, maar op een zonovergoten zaterdag in Augustus kun je natuurlijk niet anders verwachten. Maar het was niet zo dat we in grote hordes erdoor moesten sjokken. Het terrein is dan ook vrij landelijk van opzet. De negentien molens die in een niet eens zo ver verleden de polders droogmaalden zien er op foto's een beetje uit alsof ze slecht gephotoshopt zijn, maar het was niet onaangenaam om er een paar uurtjes tussendoor te kuieren. De meeste molens waren gewoon bewoond maar bij ééntje kon je ook binnen kijken. Maar als vaste bezoeker van het openluchtmuseum vond ik dat niet heel indrukwekkend.

Wat zoals gezegd redelijk meeviel was de toeristenkermis. Ergens wel jammer, want ik ben enorm gefascineerd door toeristenkitsch. Er was niet eens zo'n megaklomp waarin je jezelf kon fotograferen. Uiteraard was er wel de nodige troep te koop, maar excessen zoals in pakweg Volendam of op het Damrak ontbraken eigenlijk. Uiteraard heb ik onderstaande foto gemaakt, en die kan nu in mijn UNESCO album...

Er resten nu nog vijf bestemmingen op mijn lijstje. Die liggen allemaal een beetje uit de richting, óf ze zijn dusdanig uitgestrekt (de Stelling rond Amsterdam) dat ik eens goed moet kijken hoe ik die wil bezoeken. Maar de komende tijd hoop ik toch nog een aantal vandie plaatsen af te kunnen strepen. Foto en verslag volgen uiteraard nog.

Labels: UNESCO

Vorige en deze week heb ik vakantie. En dat is erg fijn! De afgelopen maanden waren best hectisch, met name door allerlei studieperikelen. Nu was ik daar ineens even vanaf en hoef ik ook even niet over mijn werk na te denken. En sinds een week draai ik dan ook een beetje in de vakantiestand. Ik slaap uit, heb een heleboel boeken gelezen, lang uitgestelde afspraken nagekomen, ik lees comics, ga naar musea en naar de film, rook af en toe een waterpijp, ik doe kortom een beetje waar ik zin in heb.

Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden dat ik vorige maand naar Londen ben geweest. Toch heb ik er nog wel wat over te vertellen. Ik ben namelijk voor het eerst in het Tate Britain geweest, het museum dat zich exclusief richt op Britse kunst.

Labels: Londen 2009

Pasgeleden kocht ik het boekje De Laatste Lichting van fotograaf Martin Roemers. In dit alleraardigste boekje heeft Roemers de laatste lichting dienstplichtigen in 1995 gevolgd tijdens hun negen maanden durende dienst. En onwillekeurig moest ik toen weer terugdenken aan mijn eigen ervaringen met de dienstplicht.

Ik behoorde zelf niet tot die allerlaatste lichting, maar het scheelde niet eens zoveel. Ik viel onder lichting 1991. In het voorjaar van 1990 kreeg ik een oproep in de bus om ter keuring te verschijnen, en wel in Deventer. Dat was natuurlijk niet onverwacht. En ik had mij dan ook al een tijdje voorbereid. Ik wilde namelijk niet in dienst en had mij voorgenomen te weigeren op basis van gewetensbezwaar. Niet dat dat nou zo ideaal was, want ik zat daarmee nog steeds vast aan een vervangende dienstplicht van 14 maanden. Maar ik was jong en idealistisch en had helemaal geen zin mij voor joker in het uniform te hijsen. Dat de Russen ooit aan zouden vallen was in het voorjaar van 1990 al volstrekt niet meer aannemelijk.

Op 24 april 1990, een mooie lenteochtend, toog ik dan ook naar Deventer, waar de Indelingsraad gevestigd was aan de Verzetslaan (sic!). Er was al meteen enige frictie, want mijn kon of wilde niet begrijpen dat mijn vader mij had afgezet en ik dus geen aanspraak hoefde te maken op de reiskostenvergoeding. Toen dat eenmaal afgehandeld was bleek de keuring vooral uit wachten te bestaan. De ochtend stond in het teken van een lichamelijke keuring, waarna er nog een psychologische test zou volgen.

Ik had mij terdege voorbereid en al mijn argumenten tegen de dienstplicht zorgvuldig uit m'n hoofd geleerd. Toen ik halverwege de ochtend (na allerlei testjes) dan ook tegenover een keuringsarts kwam te zitten die mij vroeg hoe ik tegenover de dienstplicht stond, kon ik een aardig samenhangend verhaal ophangen. Toen gebeurde er iets waar ik helemaal geen rekening mee gehouden had. De arts sprak de gedenkwaardige woorden: "Je wordt afgekeurd omdat je te licht bent, verminderd zicht hebt en een vergroeiïng in je rug hebt". Ik zat enigszins met mijn oren te klapperen. Toegegeven: ik wás indertijd behoorlijk licht. En mijn linkeroog was en is niet geheel op sterkte. De vergroeiïng in mijn rug was mij nog nooit opgevallen, maar inderdaad loop ik ietwat voorovergebogen. Maar ik had me nooit bedacht dat dit alles bij elkaar genoeg was om afgekeurd te worden.

Na weer heel lang wachten moest ik bij een andere keuringsofficier komen, en die overhandigde mij de keuringsuitspraak. Ik heb 'm nog steeds. "VOORGOED ONGESCHIKT" staat er in hoofdletters op. Daarna mocht ik vertrekken.

Achteraf bedacht ik me dat de lichamelijke gebreken die mij tot voorgoed ongeschikt bestempelden misschien ook een beetje een smoesje waren. Rond die tijd gonste het al van de geruchten over het opheffen van de dienstplicht, en het leek er een beetje op dat iedereen die mogelijkerwijs moeilijk zou gaan doen (bijvoorbeeld door dienst te weigeren) er bij de selectie al uitgepikt werd. Ik vond het allang best. Ik was ook weer niet zó principieel dat ik persé ook mijn vervangende dienstplicht wilde uitvoeren en/of als totaalweigeraar de bak in wilde draaien. Dat zou ook een beetje absurd zijn. De dag waarop ik gekeurd werd was bijna zes maanden na de val van de Berlijnse muur en het risico dat de rode horden ooit nog bij Lobith zouden staan was miniem. Drie weken later kon ik in Praag met eigen ogen zien hoe snel de veranderingen zich aan het voltrekken waren. De dienstplicht was net zo'n koude-oorlogrelikwie als de BB of atoomschuilkelders.

Bladerend door het fotoboek van Roemers zat ik me nog wel af te vragen hoe ik de dienstplicht eigenlijk ervaren zou hebben, als ik onverhoopt wél onder de wapenen had gemoeten. Ik weet het eigenlijk niet. Mijn ideologische bezwaren bleven natuurlijk overeind. En ik betwijfel of ik veel opgehad zou hebben met de opgelegde kameraadschap onder de soldaten. De zinloosheid van het geheel zou me zeker tegen de borst gestuit zijn. Maar goed dus dat ik niet geschikt bevonden werd. Als ik het Vaderland tegen de Russen had moeten beschermen was het vast slecht met Nederland afgelopen.

Je staat oververhit voor een podium... Alles wijst erop dat er zo een flinke Wall of Death gaat ontstaan. Je zet je schrap... De sfeer om je heen is geladen... Iedereen maakt zich klaar... De band werkt naar een climax toe... Ieder moment nu... Om je heen is de spanning voelbaar... Agressie hangt in de lucht... Je balt je vuisten... Je zet je ene been voor de ander... Testosteron giert door je aderen... Het kan nu ieder moment losgaan...

En dan...

Dan stopt de band, eindigt de set en sta je samen met een paar honderd anderen verdwaasd te wachten op een climax die nooit zal komen.

Ik zag het voor mijn ogen gebeuren tijdens het optreden van Lamb of God op Graspop:

Labels: Graspop 2009, Muziek

In het recente verleden heb ik weleens ingeschreven gestaan bij de datingsite Relatieplanet. Eén van de eigenaardigheden van dat soort sites is, dat ze geplaagd worden door zwermen dames van Oosteuropese komaf die klaarblijkelijk op deze manier aan de man wensen te komen. Daar is op zich natuurlijk niks mis mee, maar toch voelt het altijd een beetje alsof er iets niet in de haak is. Deze Olga's, Svetlana's en Viktoria's hebben namelijk zonder uitzondering profielteksten die onleesbaar zijn door het krukkige engels. Sterker nog: ze lijken vaak gemaakt met behulp van een online vertaalprogrammaatje. En dat levert hilarische maar onsamenhangende nonsens op. Ik ben niet op zoek naar de blondines die blijkens de begeleidende foto's achter de profielen schuilgaan, maar zelfs als dat wel zo was had ik een probleem want die profielen verdwijnen meestal weer net zo snel als ze opduiken. Nog een teken dat er iets niet in orde is met deze dames.

Toch weten ze mij geregeld te vinden. Zo kreeg ik van de week een mailtje van weer zo'n strakke blonde meid die het wel zag zitten met mij. Het mailtje was zó aandoenlijk/hilarisch (doorhalen wat niet gewenst is) dat ik het u niet wil onthouden. Omdat er een piepklein kansje is dat het hier om een bona fide aanzoek gaat heb ik de naam even weggelaten. Maar u zult zien wat ik bedoel. De begeleidende foto moet u er zelf maar even bij denken:

Goedendag! Sorry voor storend, maar ik vond uw informatie op de site relatieplanet en ik wil met je praten nauwer. Misschien zou het een goede bekende, en misschien meer dan de loutere kennismaking. Ik zou graag weten in dit leven een dergelijke persoon met wie ik kon mijn leven en die kon de liefde. Misschien is de persoon die je bent! Ik heb een erg lange zoektocht naar liefde en nu heb ik besloten op zoek te gaan naar het in een ander land, omdat ik hoorde veel verhalen over hoe mensen elkaar vinden in de verschillende hoeken van de planeet en een gelukkig leven samen, misschien zijn we gelukkig is het voor u? U denk het niet?
Ik wil iets vertellen over mij, mijn naam is XXXXX, ik ben 28 jaar oud, ik woon in Rusland in de prachtige stad Volzhsk. Dit is een zeer kleine stad en is gelegen in het centrale deel van mijn land. Dit is alles wat ik zal u vertellen, als je geinteresseerd bent in de communicatie een antwoord stuur me je foto. Om je met wie je communiceert, ik hecht aan deze brief uit mijn foto's en hopen dat u veel plezier! Ik weet dat we veel van elkaar, maar alles kan in dit leven en ik ben ervan overtuigd dat we verdienen om geluk! Als u niet wilt schrijven, ik begrijp dat u en ik zal niet verder op ingaan, maar ik zou heel graag je schrijven me! Je nieuwe vriend (hoop ik),
Olga! Ik zeer slecht ken uw taal, maar als je weet dat het Engels, het zou fantastisch zijn als u zich schriftelijk tot mij op!

Afgelopen week was ik dus in Luxemburg. Voor het jaarlijkse kampeeruitje met de jongeren van mijn werk. We verbleven in Vianden (Dat ik door vorige kampen inmiddels op mijn duimpje ken) maar we zijn ook naar de hoofdstad Luxemburg Stad geweest. En dat was voor mij voor het eerst (afgezien van een bezoek aan de RTL-studios, een paar jaar geleden, maar dat ligt een eind buiten het centrum). En hoewel ik maar heel erg weinig tijd had om rond te kijken was ik toch onder de indruk!

Labels: Luxemburg 2009