zondag 15 mei 2011
Kunst omdat het moet
[Facebookvriendjes: Lees deze post op Waiting in Line!]
Ik heb in Estland zo rustig aan gedaan dat ik eigenlijk niet eens de moeite genomen heb om u van mijn belevenissen op de hoogte te brengen. Bloggen moet geen verplichting worden en soms is het ook gewoon wel prettig om niet over van alles na te hoeven denken en het volgens op te moeten schrijven.
Inmiddels ben ik dan ook al lang en breed weer terug in Nederland en zelfs alweer aan het werk gegaan. De laatste dagen in Tallinn ben ik naar Kadriorg geweest, iets buiten het centrum van de stad, waar een aangenaam park niet alleen mooie wandelroutes herbergt, maar ook een door Peter de Grote uit de grond gestampt paleis dat, een unicum, nog in vrijwel authentieke staat verkeert. De meeste van de tsaristische paleizen werden keer op keer aan de heersende mode aangepast, maar door omstandigheden die u zelf maar een keer moet opzoeken is dat in Tallinn nooit gebeurd. Tegenwoordig herbergt het paleis het Estse museum voor buitenlandse kunst en dat bezit een aardige collectie zonder echte uitschieters maar goed genoeg voor een paar uurtjes rondkijken.
Ik heb in Estland zo rustig aan gedaan dat ik eigenlijk niet eens de moeite genomen heb om u van mijn belevenissen op de hoogte te brengen. Bloggen moet geen verplichting worden en soms is het ook gewoon wel prettig om niet over van alles na te hoeven denken en het volgens op te moeten schrijven.
Inmiddels ben ik dan ook al lang en breed weer terug in Nederland en zelfs alweer aan het werk gegaan. De laatste dagen in Tallinn ben ik naar Kadriorg geweest, iets buiten het centrum van de stad, waar een aangenaam park niet alleen mooie wandelroutes herbergt, maar ook een door Peter de Grote uit de grond gestampt paleis dat, een unicum, nog in vrijwel authentieke staat verkeert. De meeste van de tsaristische paleizen werden keer op keer aan de heersende mode aangepast, maar door omstandigheden die u zelf maar een keer moet opzoeken is dat in Tallinn nooit gebeurd. Tegenwoordig herbergt het paleis het Estse museum voor buitenlandse kunst en dat bezit een aardige collectie zonder echte uitschieters maar goed genoeg voor een paar uurtjes rondkijken.
Iets verderop is dan weer kunst te vinden van een totaal andere orde. Daar staat namelijk het vijf jaar geleden geopende KUMU oftewel het Museum voor Estse kunst. Dit is gevestigd in een prachtig gebouw van de Finse architect Pekka Vakaavuori dat ik minstens zo interessant vond als de collectie die het herbergde.
De dag erop heb ik nog meer musea bezocht, allemaal in het centrum van Tallinn. Varierend van het Estse bezettingsmuseum tot het Natuurhistorisch Museum. Allemaal op hun eigen manier erg interessant. s'avonds ben ik naar Verdi's La Traviata geweest in de Estste Staatsopera en hoewel ik niet zo heel erg van de Italiaanse opera ben viel me dat niet tegen. Violetta leek op die presentatrice van Opsporing Verzocht en Baron Douphol vergat een aantal regels tekst. Maar dat was de enige wanklank van de voorstelling. Er viel me ook op hoeveel bekende wijsjes zonder dat ik dat wist terug te voeren zijn op het werk van Verdi. Een aantal keren tijdens La Traviata betrapte ik mezelf op de gedachte: 'Verrek, ik dacht dat dat van Pierre Kartner was'.
Al met al een buitengewoon ontspannen en plezierig reisje. En ik vond het oprecht jammer dat ik alweer terug naar huis moest. Inmiddels kan ik ook concluderen wat ik van Estland en de Esten vond. Maar daar kom ik in een aparte post nog op terug.
De dag erop heb ik nog meer musea bezocht, allemaal in het centrum van Tallinn. Varierend van het Estse bezettingsmuseum tot het Natuurhistorisch Museum. Allemaal op hun eigen manier erg interessant. s'avonds ben ik naar Verdi's La Traviata geweest in de Estste Staatsopera en hoewel ik niet zo heel erg van de Italiaanse opera ben viel me dat niet tegen. Violetta leek op die presentatrice van Opsporing Verzocht en Baron Douphol vergat een aantal regels tekst. Maar dat was de enige wanklank van de voorstelling. Er viel me ook op hoeveel bekende wijsjes zonder dat ik dat wist terug te voeren zijn op het werk van Verdi. Een aantal keren tijdens La Traviata betrapte ik mezelf op de gedachte: 'Verrek, ik dacht dat dat van Pierre Kartner was'.
Al met al een buitengewoon ontspannen en plezierig reisje. En ik vond het oprecht jammer dat ik alweer terug naar huis moest. Inmiddels kan ik ook concluderen wat ik van Estland en de Esten vond. Maar daar kom ik in een aparte post nog op terug.
Labels: Estland 2011