Het is alweer ruim een week geleden, maar op zaterdag 2 juli ben ik voor de derde keer naar Fortarock in Nijmegen geweest. Het zat eigenlijk niet in de planning. De lineup was leuk maar tussen al het andere festivalgeweld (Hellfest, Sziget) werd het toch een beetje veel allemaal. Maar met dank aan mijn vader konden we uiteindelijk toch richting Park Brakkenstein trekken. En dat was ook wel weer leuk. We hebben tot nu toe alle edities meegemaakt en inmiddels begint Fortarock dus al een jaarlijkse traditie te worden.

Organisatorisch bleek alles gelijk aan vorig jaar. Bijna tot in de details. De podia stonden op dezelfde plek, de bars en eetgelegenheden ook en zelfs de merchandise had z'n vaste stek terug. De (nogal tegenvallende) metal markt was wel verplaatst, en sponsor Monster Energy bleek een eigen, nogal wanstaltige stand te hebben gekregen. Maar verder was alles min of meer bij het oude gebleven. Er waren zelfs wat pluspuntjes te noteren, zoals de afwezigheid van de stuitend vervelende presentator van vorige keren.

Helaas niet veranderd bleek het matige geluid. Op het hoofdpodium buiten was het alleszins acceptabel, maar in de tent viel het allemaal nogal tegen en moesten we het vooral zonder lage tonen doen. Dit is een probleem dat Fortarock maar blijft achtervolgen (zie ook mijn verslag van de eerste editie) en het kan de organisatie maar gedeeltelijk aangerekend worden. De gemeente Nijmegen legt allerlei beperkingen op en het resultaat is helaas hoorbaar. Verschillende optredens gingen hierdoor enigszins de mist in, wat toch jammer was

Er was gelukkig nog wel wat positiefs te melden. De prijzen van het voedsel, die vorige keren nog op de grens van afpersing balanceerden, waren deze keer gelukkig wat meer marktconform. En meer in het algemeen verliep de organisatie soepel en ontspannen. Een kort overzicht van de bandjes die ik gezien heb.

We waren ruim op tijd aanwezig, maar hebben tijdens de aftrap van Kvelertak in het zonnetje gezeten en ik heb daar dus weinig van meegekregen. Tijdens dat optreden viel echter al wel op dat de tent die het tweede podium herbergde eigenlijk veel te klein was. De opstelling was ook een beetje raar, met het podium in de breedte van de tent. Ook later op de dag viel op dat een flink deel van het publiek simpelweg buiten de tent moest gaan staan.

Maar van Kvelertak dus weinig gezien. Wel van het daaropvolgende Valient Thorr. Op Hellfest kregen we van deze sympathieke Amerikanen alleen wat flarden mee, en dat was jammer want eerdere optredens (toevallig ook in Nijmegen) smaakten naar meer. Het viel niks tegen, zo vroeg in de middag. Niet in de laatste plaats door de uitzonderlijk energieke zanger, die er geen been in zag om tussen het publiek door te rennen, daarbij geenszins gehinderd door zijn lange baard of stevige buik. Prima optreden

Helaas was het bij God Dethroned niet zo'n feest. Het black/death gezelschap houdt er binnenkort mee op en is bezig met een reeks afscheidsoptredens. Dat bleek echter geen reden om er flink tegenaan te gaan, en het resultaat was een ongeinspireerd zooitje. Ik had gehoopt op een spectaculairder afscheid

Spektakel is ook niet wat je verwacht bij Agnostic Front. Niet meer tenminste. Want de houdbaarheidsdatum van de hardcoreveteranen lijkt inmiddels wel verstreken. Dat gezegd hebbende viel het gebodene me nog niet eens zo tegen. Maar ik ben niet zo'n fan van deze muziek en heb het dus ook gelaten over me heen laten komen. Opvallend was dat de band groot op de posters en festivalshirts stond, maar desondanks genoegen moest nemen met een plekje vroeg op de dag.

Hetzelfde gold helaas ook voor het Franse vlaggenschip Gojira. In eigen land is de band mateloos populair, zo bleek op Hellfest (waar ze nota bene niet eens speelden). Ook op Fortarock wisten ze aardig wat mensen de tent in te lokken. Maar de technische, sterk aan Textures en Devin Townsend verwante metal kwam helaas niet helemaal uit de verf. Met name het geluid zat niet mee. Desondanks was dit toch wel het hoogtepunt van de dag. En dat terwijl ik maar een paar nummers uit de set kende.

Hierna was het wel even mooi geweest en hebben we de metalcore van Parkway Drive, de melodieuze death metal van Dark Tranquility en de verkleedpartijen van Ghost gelaten voor wat het was. Die laatste band werd achteraf door velen als het hoogtepunt van de dag genoemd. Ik kan daar niet over oordelen, maar opvallend is dat bij doorvragen mensen vooral onder de indruk lijken van de theatrale presentatie en niet zozeer van de muziek. Maar ik heb er niks van gehoord en kan er dus verder weinig over zeggen.

Over het hierna aantredende Triptykon kan ik wel wat zeggen. Wat een ongeinspireerde, slaapverwekkende vertoning was dat. Het is mij een groot raadsel waar de reputatie van dit trio op gebaseerd is want de voortmeanderende doom/death/black metal raakte kant noch wal en werd (ook hier) ontsierd door matig geluid. Het zal wel het verleden van frontman Tom Warrior zijn dat deze band aan z'n fans helpt. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat iemand door deze vertoning enthousiast raakte. Triptykon lijkt de hype van het jaar te zijn. Ben benieuwd of we er ooit nog wat van gaan horen

Van Channel Zero hebben we natuurlijk al wel vaker gehoord. De Belgen zijn ergens in de jaren negentig opgeheven en een paar jaar terug weer bij elkaar gekomen. De muziek is niet veranderd en nogal gedateerd. Na een paar nummers zijn we dan ook afgetaaid.

We waren daardoor mooi op tijd voor Paradise Lost maar dat bleek een beetje vergeefse moeite. De ooit zo indrukwekkende en innovatieve metal is in de loop van twee decennia vervallen tot een Depeche Mode-achtige muzak die niet zozeer slecht is als wel buitengewoon saai. En hoewel er wat oudere nummers gespeeld werden (waaronder, verrassend, 'Pity the Sadness') kon dat de zaak niet echt redden. Sympathieke band, slap optreden.

Nog veel sympathieker is natuurlijk Sacred Reich. Na de reunie op Wacken in 2007 is de band iedere zomer blijven touren. Dat is niet altijd een goed idee, maar de band heeft er overduidelijk veel lol in en aangezien dit voor mij enorm jeugdsentiment is keek ik toch reikhalzend naar dit optreden uit

Sacred Reich mocht een vol uur vullen en het was te merken dat men naast de vele klassiekers uit het repertoire ook een aantal mindere nummers moest spelen om die tijd vol te krijgen. En daarbij valt op dat er, afgezien van het fors toegenomen gewicht van zanger-bassist Phil, eigenlijk weinig veranderd is ten opzichte van twintig jaar geleden (toen ik bij een optreden van de band in Paradiso bijna mijn rug brak). En daarin schuilt tegelijk de kracht en de zwakte van Sacred Reich. Het is een ongegeneerd sentimentele ervaring om klassiekers als 'The American Way', 'One Nation', Crimes against Humanity', 'Who's to Blame' en 'Surf Nicaragua' weer eens te horen. Maar tegelijk blijkt de band zo stevig verankerd in haar eigen hoogtijdagen dat pijnlijk duidelijk wordt dat het nooit meer wordt zoals het was.

Desalniettemin was dit toch wel een van mijn hoogtepunten van de dag. Daarvoor is de muziek van Sacred Reich me toch wel dierbaar.

Met Immortal, dat hierna aantrad, heb ik dan weer wat minder. Niet dat ik het slecht of vervelend vind. Maar het doet me gewoon niet zoveel. Dat de band geplaagd werd door tergend slecht geluid, zeker in het begin, hielp niet om de sfeer erin te krijgen. De enorme rookwolken en het vuurwerk deden dat wel. Toch zijn we voortijdig weggegaan om Arch Enemy niet te missen. Misschien maar goed, want Immortal bleek haar optreden te eindigen met een vuurwerkknal die, naar ik later hoorde, diverse mensen een gehoorbeschadiging opleverde.

Naar Arch Enemy was ik wel benieuwd en ik werd niet teleurgesteld. Grootste bezwaar aan de band, zowel live als op CD, is eigenlijk dat het allemaal nét te perfect en te herkenbaar is. Dit bleek vandaag echter niet zo'n groot probleem. Mijn favoriete nummer 'Ravenous' werd gespeeld en frontvrouw Angela voldeed aan alle verwachtingen. Een prima afsluiter dus.

Al met al dus een geslaagd festival. Het leek minder druk dan vorige keer. Ik ben dan ook benieuwd waar het heen gaat met Fortarock. Er lijkt inmiddels in Nederland wel weer ruimte voor een (niet té grootschalig) meerdaags festival en ik zou het niet verkeerd vinden als Fortarock die richting eens gaat verkennen. Nou is dat op de huidige locatie waarschijnlijk niet mogelijk. Maar met de in een paar jaar opgebouwde goodwill zou de organisatie dit misschien van de grond kunnen krijgen. Anderzijds: als ze volgend jaar dezelfde aanpak kiezen zou ik dat ook prima vinden. En afhankelijk van de programmering (die wat mij betreft wel wat avontuurlijker mag) zal ik er dan waarschijnlijk ook wel weer bij zijn. Maar dat zien we dan wel weer.

Labels: Fortarock 2011